Uncategorised

Auf dem Bild zweier links Marek Budek i.Mariusz Skórko, "Oświata" Barbara Rejak, Pol.Rath Ferdynand Domaradzki

Regelmäßige Treffen der Vertreter der Berliner Polonia und der Konsularabteilung der Republik Polen sind inzwischen zum festen Bestandteil des Veranstaltungskalenders in Berlin geworden. Sie finden zweimal im Jahr statt. Der Veranstalter ist der Polnische Rat Landesverband Berlin.

Das erste Treffen im Jahr 2013 fand in Berlin-Lübars am 24.2. statt. Besonders erfreulich ist die Tatsache, dass sehr viele Interessierte an dem Winternachmittag Zeit gefunden haben, um an der Veranstaltung teilzunehmen. Im Saal kamen Polen zusammen, die in Berlin auf unterschiedliche Art und Weise am Polonia-Leben teilnehmen. Personen, die sowohl im Rahmen einer Organisation als auch als Künstler, Wissenschaftler, Lehrer, Unternehmer, Übersetzer und Vertreter diverser Berufe die Arbeit der gesamten Polonia unterstützen. Als Redner eingeladen wurden der Generalkonsul, Mariusz Skórko, der für Polonia- Angelegenheiten zuständige Konsul, Marek Budek und der Leiter der neu gegründeten Geschäftsstelle der Polonia-Organisationen, Alexander Zając.

Solche Veranstaltungen stellen immer eine außergewöhnlich wichtige Gelegenheit für die in Berlin lebenden Polen dar, sich über die neuesten Beschlüsse und Tendenzen im polnischen Ministerium für Auswärtige Angelegenheiten (MSZ) zu informieren. Vor einem Jahr hat nämlich das Ministerium vom Senat RP die Aufgabe übernommen, die Arbeit der Polonia-Verbände in der ganzen Welt zu unterstützen und zu betreuen.

Zuerst ergriff das Wort Herr Mariusz Skórko. Er betonte mit Zufriedenheit die Tatsache, dass die Integrationstendenzen unter den in Berlin lebenden Polen immer sichtbarer werden. Als gut nannte er auch die Beziehungen und Zusammenarbeit zwischen den in Berlin lebenden Polen und dem Konsulat der Republik Polen. Ferner sprach er über die aktuellen Regelungen bezüglich der Finanzierung kultureller und schulischer Projekte durch die polnische Regierung. Er erklärte die Zuständigkeiten und Regeln, die es zu beachten gibt. Schon seit zwei Jahren gibt es nämlich zwei getrennte Ausschüsse, die über die entsprechenden Finanzierungen entscheiden: eine im polnischen Ministerium für Auswärtige Angelegenheiten (MSZ) und eine am Verband „Wspólnota Polska“. Unter den versammelten Gästen zeigten sich diesbezüglich einige Kontroversen, die z.B. die Finanzierung von Projekten kleinerer Organisationen betreffen. Für Unzufriedenheit sorgten auch ein großer Arbeitsaufwand bei Antragstellungen und knappe Termine.

Herr Skórko teilte weiter mit, dass die Berufung eines Konsultationsbeirats  (Rada Konsultacyjna) bei der polnischen Botschaft geplant wird. An den Arbeiten des Beirats sollen Polonia-Vertreter aus den Bereichen der Wirtschaft, der Kultur, der Wissenschaft und des Schulwesens mitwirken. Zu den Aufgabenbereichen des Beirats gehören sowohl die Zusammenarbeit zwischen der Polonia-Verbände und der polnischen Regierung  als auch Unterstützung und Entwicklung von Maßnahmen, die das Bild modernen Polens im Ausland pflegen und verbreiten. Der neue polnische Botschafter in Berlin, Herr Jerzy Margański wird den Beirat demnächst ins Leben rufen.

Als nächster Gast sprach Alexander Zając. Er berichtete über den aktuellen Stand der Beziehungen zwischen der deutschen Regierung und der Polonia und über den Verlauf der Arbeiten des Runden Tisches. Der Schwerpunkt der Arbeiten am Runden Tisch ist die Verwirklichung der Beschlüsse des Vertrags zwischen der Bundesrepublik Deutschland und Republik Polen über gute Nachbarschaft und freundliche Zusammenarbeit vom 17.6. 1991. Das Bundesministerium des Innern (BMI) kam den Erwartungen der polnischen Seite entgegen und bestimmte für die Unterstützung kultureller und schulischer Projekte die Summe von 300 000 Euro jährlich. Eine große Chance die BMI-Finanzierung zu bekommen haben die Organisationen, die ein Projekt in Zusammenarbeit mit einem deutschen Partner vorstellen. Da bis jetzt viele Anträge der polnischen Organisationen aus formellen Gründen abgelehnt wurden, plant der „Konvent Polnischen Organisationen“ in Deutschland die Veranstaltung einer Reihe von entsprechenden Fortbildungen zur Antragstellung zu organisieren.

In der anschließend stattgefundenen Diskussion wurden Themen angesprochen, die mit der  Berliner Polonia zusammenhängen und die Arbeit des Polnischen Rats betreffen. Unter anderem wurde darauf hingewiesen, dass der Internetauftritt des Polnischen Rats in Berlin verbessert werden soll, so dass auf den Seiten auch über andere polnischen Organisationen und Verbände informiert wird. Es fehlen im Moment Informationen und Links zu anderen Organisationen, wie z. B. Polnischer Schulverein „Oświata“, der in diesem Jahr ihr 25-Jubiläum feiert.

Es gab auch kritische Stimmen bezüglich des besonderen Status des Polnischen Rats in Berlin in Kontakten zu dem polnischen Ministerium für Auswärtige Angelegenheiten (MSZ). Bei der Mitfinanzierung bevorzugt werden große Veranstaltungen zu Ungunsten der kleinen Vereine, die mit ihren nicht so umfangreichen Projekten auch eine gute Arbeit leisten. So wurden im letzten Jahr sehr viele große Projekte des Polnischen Rats vom Ministerium mitfinanziert, z. B. das Neujahrskonzert, der Frauentag, das Frühjahrsfest „Marzanna“, der Tag der Polonia, das Herbstfest „Latawce“ und das Weihnachtstreffen. Trotz der Kontroverse muss man aber feststellen, dass solche Veranstaltungen das positive Bild der Polonia in Berlin  mit sich nach außen tragen. Es ist das Bild einer gut organisierten polnischen Gemeinde, die über interessante Ideen verfügt, die für deutsche Mitbürger von Interesse sein können.

Auch wenn wir nicht immer der gleichen Meinung sind, nach außen halten wir zusammen, da es für uns und für Polen gut ist. Mit dieser Feststellung wurde die Diskussion beendet.

Bericht auf Polnisch: Krystyna Koziewicz und Ewa Maria Slaska

deutsche Fassung: Renata Szpigiel und Małgorzata Tuszyńska

 

Andrzej Wajda kommt nach Aachen. Anlässlich der Verleihung des Ehren-Polonicus 2013 wird er am Freitag, 26. April 2013, an der Vorführung "Das Massaker von Katyn" teilnehmen.

Sichern Sie sich schon jetzt Ihre Kinokarte.

 

Freitag, 26.04.2013, 20.15 Uhr

Eden Palast Aachen, Franzstraße 45, 52064 Aachen

 

"Das Massaker von Katyn"

Regie: Andrzej Wajda. Polen 2007.

 

Deutsche Fassung, 118 Min., FSK: ab 16 Jahren

 

 In Anwesenheit von Andrzej Wajda

 

In seinem Film "Das Massaker von Katyn" verbindet Andrzej Wajda ein historisches polnisches Trauma mit seiner eigenen Familiengeschichte.

Über vier Jahrzehnte wurde die Wahrheit über das Massaker von Katyn verschwiegen. Bei den von Stalin befohlenen Hinrichtungen ermordeten sowjetischer Geheimdienst und Rote Armee 1940 mehr als 24.000 polnische Offiziere, Polizisten und Intellektuelle. Die Opfer wurden in Massengräbern verscharrt. Anschließend lastete die russische Propaganda das Verbrechen den Deutschen an. Wajda, dessen Vater zu den Opfern zählt, inszeniert die Geschichte um dieses Verbrechen als Drama und vorrangig aus der Perspektive der Hinterbliebenen. Sie warten vergeblich auf Informationen über das Schicksal der vermissten Männer, Väter und Söhne.

Andrzej Wajda (Jahrgang 1926) gehört seit den 50er-Jahren mit Filmen wie „Der Kanal“ (1956/57), „Asche und Diamant“ (1958) oder „Korczak“ (1990) zu den bedeutendsten Regisseuren weltweit und wurde u.a. für „Der Mann aus Eisen“ 1981 in Cannes mit einer Goldene Palme ausgezeichnet. Am 27. April 2013 wird er im Aachener Rathaus mit der Polonicus-Auszeichnung für sein Lebenswerk geehrt.

 

Im Anschluss an den Film spricht der Filmkritiker Günter H. Jekubzik mit Andrzej Wajda.

 

Kartenvorverkauf:

Eden Palast Aachen, Franzstraße 45, Aachen

http://www.cineplex.de/kino/events/city1/event21973/

 

Eine Veranstaltung im Programm zur Karlspreisverleihung 2013.

 

Veranstalter:

Stadt Aachen, Stiftung Internationaler Karlspreis zu Aachen, Institut Polonicus, Generalkonsulat der Republik Polen in Köln, Polnisches Institut in Düsseldorf in Zusammenarbeit mit Cinekarree Aachen.

 

Für Benedikt beginnt nun der Ruhestand. Um 20 Uhr wird als symbolisches Zeichen für das Ende seines Pontifikats das Portal der Residenz geschlossen. Die Schweizer Garde stellt dann ihren Dienst ein, für die Sicherheit des ehemaligen Kirchenoberhauptes ist die Gendarmerie des Vatikans zuständig.

ggggggggggggggggggggggggggg

Eine internationale Ausstellung geleitet und koordiniert durch das Geisteswissenschaftliche Zentrum Geschichte und Kultur Ostmitteleuropas e. V. an der Universität Leipzig (DE), veranstaltet durch die Mittelböhmische Galerie in Kutná Hora (CZ), das Nationalmuseum Warschau und das Königliche Schloss in Warschau (PL) und das Haus der Brandenburgisch-Preußischen Geschichte in Potsdam (DE)          01.03.2013 - 16.06.2013

   Info-Flyer EuropaJagellonica

 Schirmherrschaft
Die Ausstellung steht unter der Schirmherrschaft des Außenministers der Tschechischen Republik Karel Schwarzenberg, des Außenministers der Republik Polen Radosław Sikorski und des Bundesministers des Auswärtigen der Bundesrepublik Deutschland Guido Westerwelle.

Die internationale Ausstellung EUROPA JAGELLONICA ist ein tschechisch-polnisch-deutsches Gemeinschaftsprojekt und die erste Schau über die europäische Dynastie der Jagiellonen in der für Europa so bedeutenden Epoche um 1500.

Die Leihgaben für die Ausstellung sind Schlüsselwerke der europäischen Kunstgeschichte und kommen aus den bedeutendsten Museen und Sammlungen Europas sowie aus Kirchen und Privatsammlungen. Einzigartige Werke aus Wien, Prag, Krakau, Budapest, Warschau, Bratislava, Oxford und London sind zum ersten Mal in Deutschland zu sehen.

Zur Ausstellung erscheint ein Katalog.

Die Eröffnung des (inzwischen zu klein gewordenen) Restaurants „Gdańska” in Oberhausen am 01.04.2000 war kein Aprilscherz. Das Restaurant ist dennoch viel mehr als ein Ort, wo die Köstlichkeiten der polnischen Küche angeboten werden. Diese polnische Oase ist zu einer Institution geworden, die Brücken zwischen der polnischen und der deutschen Kultur baut und wesentlich dazu beiträgt, Klischees und Vorurteile abzubauen.  Die erste Riege polnischer Künstler, u. a.  Grażyna Łobaszewska,  Zbigniew Namysłowski, Jan Ptaszyn Wróblewski, Jarosław Śmietana, Janusz Muniak, „Skaldowie”, Tadeusz Drozda, Jan Pietrzak, Paweł Orkisz, das Kabarett „Rak” und  „Masztalscy   ist dort aufgetreten,  zu den Highlights gehörte der Auftritt des weltberühmten Violinisten Nigel Kennedy. Dank der Initiative der Eheleute Gołębiewski konnten in „Gdańska” die Werke von Günter Grass und Jerzy Duda-Gracz gesehen werden. Seit Anfang an bietet das Restaurant sowohl den polnischen wie auch den deutschen Künstlern die Möglichkeit, ihre Werke dort auszustellen. Zu den zyklischen Veranstaltungen gehören: „Jazz Karussell“ donnerstags und „Gitarrissimo“ dienstags. Die Pforten des Restaurants sind auch für zahlreiche Wohltätigkeitsveranstaltungen wie z. B.das Große Orchester der Weihnachtshilfe (bereits zum 9-ten Mal in „Gdańska“)  bzw. ein Benefizkonzert für die Überschwemmungsopfer in Polen geöffnet. Zahlreiche Schriftsteller, Kabaretts, Rockbands, Theateraufführungen traten  dort auf. Zu den Ehrengästen des Restaurants gehörte u. a. der Regisseur Krzysztof Zanussi. Traditionell finden in „Gdańska“: der Internationale Kindertag, Silvesterfeier, der Internationale Frauentag und andere Veranstaltungen statt. Die Eheleute Gołębiewski verleihen jährlich eine „Neptun“ – Auszeichnung an die besonders in der Sache der deutsch-polnischen Verständigung verdienten Personen. Sie selbst wurden auch bereits mehrfach ausgezeichnet  u. a. mit der Goldenen Ehrennadel der Stadt Oberhausen 2011und dem Rheinlandtaler-Preis.

 

Ein literarisch-musikalischer Abend 

Es lesen und sprechen Petra Sörensen-Bataineh und Olaf Reifegerste. Es singt Jola Wolters, begleitet von Oleg Bordo am E-Piano.

Im September 1937 begegneten sich der Dichter Erich Maria Remarque und die Schauspielerin Marlene Dietrich auf dem Lido in Venedig. 

Dieses Treffen wurde der Beginn einer höchst dramatischen Liebesbeziehung, die im Winter 1940 „offiziell“ zu Ende ging. 

Während dieser Zeit aber auch darüber hinaus herrschte zwischen beiden ein leidenschaftlich geführter Briefwechsel. 

Daneben entstanden weltbekannte Lieder und Songs der Diva, darunter „Ich bin von Kopf bis Fuß auf Liebe eingestellt“. 

Die vorgetragenen Texte und Lieder ergänzen, sowohl die persönliche Beziehungsebene wie die politischen Ereignisse jener Zeit. 

22. Februar 2013, 20:00 Uhr (Freitag)

Zentralbibliothek

47051 Duisburg

Düsseldorfer Straße 5-7

Eintritt: 7,- Euro

Die Stadtverwaltung von Görlitz lädt Polen (und andere, z. B. tschechische Nachbarn) ein und lockt sie mit Sonderkonditionen an. Görlitz verzeichnet einen erheblichen Bevölkerungsschwund, diese vor der deutschen Wiedervereinigung 90.000 Bewohner zählende Stadt schrumpft unaufhaltsam, zurzeit leben dort ca. 60.000 Menschen, für das Jahr 2015 wird ein Bevölkerungsrückgang um weitere 8.000 vorhergesagt. Die leer stehenden Wohnungen verursachen immense Kosten für die Stadt. Währenddessen sind in Zgorzelec (dem polnischen Teil von Görlitz) über 250 Familien auf der Suche nach einer Wohnung. Die Immobilienpreise in den neuen Bundesländern sind um die Hälfte günstiger als in Polen. Bei einer Versteigerung kann beispielsweise ein altes (allerdings stark renovierungsbedürftiges)  Mietshaus in Görlitz für 5.000 € (!) erworben werden. Auch Mieten sind günstig: eine Vierzimmerwohnung in Görlitz (86 m²) kostet 430 € Warmmiete, auf der polnischen Seite der Stadt (in Zgorzelec) zahlt man 500 € Kaltmiete für eine vergleichbare Wohnung (Dreizimmerwohnung, 96 ² m). Sanierungs- und Entwicklungsgesellschaft Görlitz mbH (WBG), Stadtwerke Görlitz AG (SWG) sowie Verkehrsgesellschaft Görlitz (VGG) locken Polen und andere Kunden mit einem Sonderangebot an: drei Monate mietfreies Wohnen, drei Monate freie Nutzung öffentlicher Verkehrsmittel in Görlitz sowie ein Monat kostenloser Strom. Dieses Projekt fing am 06.11.2012 an und wird fortgesetzt bis Ende 2013.  

Waldemar Gruna

Die Polonicus-Auszeichnung wird seit 2009 durch die Polonia, die im Ausland lebenden Polen, in Deutschland an Persönlichkeiten verliehen, die mit ihrem Wirken zur Entstehung und Pflege eines positiven Polenbildes und zur Verständigung zwischen Deutschen und Polen beigetragen haben. Das Kuratorium des Polonicus-Preises besteht aus Vertretern polnischer Organisationen, die der Europäischen Union der Polnischen Gemeinschaften angehören.

Die Auszeichnung wird in mehreren Kategorien verliehen:

In der Kategorie der Gestaltung des kulturellen Lebens der Polonia erhalten die diesjährige Auszeichnung die Eheleute Maria und Czesław Golębiewski, Besitzer des Restaurants „Gdańska“ in Oberhausen. Dieses Restaurant etablierte sich als eine Begegnungsstätte zwischen der polnischen und anderen europäischen Kulturen.

In der Kategorie des deutsch-polnischen Dialogs wird der Chefredakteur des deutsch-polnischen Magazins DIALOG Bazyl Kerski ausgezeichnet. Die Jury würdigte seinen Beitrag in der Sache der deutsch-polnischen Verständigung. Er erhält die Auszeichnung für seine Verdienste in der Sache der deutsch-polnischen Verständigung und der Stärkung des gegenseitigen Vertrauens.

In der Kategorie Kultur (Schwerpunkt Kultur der Sprache) erhält den diesjährigen Polonicus-Preis Prof. Dr. hab. Wladyslaw Miodunka, Leiter des Zentrums der Polnischen Sprache und Kultur an der Fakultät für Polonistik an der Jagiellonen-Universität in Krakau. Gewürdigt werden seine wissenschaftlichen Beiträge auf dem Feld der angewandten Linguistik im Hinblick auf den weltweit durchgeführten Polnischunterricht

Die Ehrenauszeichnung erhält einer der berühmtesten Film- und Theaterregisseure Polens Andrzej Wajda. Er initiierte die polnische Filmschule. Seine weltweit aufgeführten und mehrfach ausgezeichneten Filme trugen dazu bei, die Aufmerksamkeit der Welt auf den polnischen Film, Geschichte und Kultur zu lenken.

Die Preisverleihung von „Polonicus 2013“ findet am 27.04.2013 im Krönungssaal des Aachener Rathauses statt.

Die deutsche Minderheit hat endlich ihr eigenes Internetportal! Ab dem 05.11.2012 wird auf www.vdg.pl eine Kommunikationsplattform aller Deutscher in Polen existieren.

Die Idee eines gemeinsamen Internetportals der Deutschen in Polen ist schon 2012 entstanden. In dieser Zeit organisierte man zahlreiche Workshops und Treffen, auf denen man die Struktur ermittelt hat und sich für Ziele und Funktionen entschieden hat, welche das Portal haben soll. Wie Bernard Gaida, Vorsitzender des VdG in einem der Interviews bezüglich des Portals sagte ist das Portal vor allem nötig, um die Kommunikation zwischen den verschiedene Organisationen der DMi, die in 10 Woiwodschaften in ganz Polen tätig sind zu verbessern: - Das wichtigste Merkmal des Portals wird es sein, dass er von allen Mitgliedern des Verbandes der deutschen Gesellschaften redigiert werden kann und dadurch zu einer Kommunikationsplattform werden wird. Das jetzige Tempo des Informationsflusses erfolgt meistens schriftlich, diese Methode ist definitiv zu langsam.

Wie viele Organisationen der deutschen Minderheit in Polen es gibt, kann man schon auf dem Portal selber sehen. Der für das Projekt verantwortliche Medienspezialist des VdG Łukasz Biły sagt: - Im Rahmen des Portals haben wir eine ganze Datenbank aller unserer Organisationen in Form einer interaktiven Landkarte vorbeireitet. Dank dieser Karte wird jeder mit ein paar Mausklicks die Organisationen der DMi in seiner Gegend finden können. Auch die Kontaktdaten werden zu finden sein und mit der Satellitenfunktion von Google-Maps wird man sogar in einigen Fällen sich den Sitz der Gesellschaft vom Nahem anschauen können. Auf so einer Landkarte sieht man sehr gut, dass allein in der Woiwodschaft Oppeln wir über 300 Organisationen haben.

Was findet sich noch auf dem Portal der Deutschen in Polen wieder? Łukasz Biły fügt hinzu: - Das, was wir erbaut haben, ist keine einfache Internetseite, es ist eher ein interaktives Werkzeug mit mehreren Funktionen. An einem Ort haben wir eine Enzyklopädie über die Deutschen in Polen mit einem Umriss der Geschichte, Beschreibung der politischen oder kulturellen Tätigkeit, wir haben eine attraktive Mediathek mit den neuesten Fotos, Audios und Filmen von unserer Tätigkeit sowie einen ständig aktuellen Veranstaltungskalender, dank dem wir die Projekte aus unserem breiten Kulturangebot besser vermitteln können. Dies sind aber noch nicht alle Funktionen des Portals: - Ein interessantes Werkzeug ist auch die Option FAQ, dank der unser Portal als ein Online Beratungszentrum wirken wird. Wenn wir dazu im Stande sein werden, werden wir alle Fragen bezüglich unserer Gruppe beantworten.

Dem neuen Internetportal wird es also an Funktionen nicht fehlen und wie die Vertreter der deutschen Minderheit sagen, hat es noch Entwicklungspotenzial, dank der Tatsache, dass es auf einem „Open Source” System aufgebaut ist: - Das Portal wurde auf dem CMS System Joomla aufgebaut. Zu diesem System entstehen ständig neue Aktualisierungen und Erweiterungen. Das Portal wird sich daher so wie das System selbst ständig entwickeln – versprechen die Deutschen in Polen.

Die wichtigste Funktion des Portals ist und bleibt jedoch die Funktion als Plattform zur Präsentation der Tätigkeit, vor allem für die kleinsten Organisationen. Um diese Funktion am besten auszuüben, will die deutsche Minderheit ein ganzes System der Administratoren und Redakteuren einführen: - Wir haben sehr viele Organisationen, die eine eigene Homepage führen wollen aber sie wissen nicht so richtig, wo und wie sie anfangen sollen. Jetzt müssen sie sich darüber keine Gedanken mehr machen, es reichte einfach, dass sie sich bei uns melden  und wir schaffen ihnen ihre eigene Seite auf dem Portal, die sie selber administrieren, Texte schreiben können und sogar ihre Fotos und Filme präsentieren können. Ich ermutige alle dazu, weil es großen Spaß macht, sich anzusehen wie Schritt für Schritt eine eigenen Internetseite entsteht. Eine gute Internetpräsenz ist in der heutigen Wirklichkeit die Grundlage der Tätigkeit jeder Organisation – beendet seine Aussage Łukasz Biły

Das Internetportal wurde aus Mitteln des Bundesministeriums des Inneren finanziert.
Autor: Łukasz Biły

Am 22. Januar 1863 brach in Warschau der Januaraufstand, eine gegen die russische Teilungsmacht gerichtete Erhebung, aus. Die Aufständischen verfügten weder über ausgebildete Verbände noch über genügend Waffen noch über eine klare militärische Führung. Die Kämpfe zwischen den schlecht ausgerüsteten Aufständischen und den russischen Truppen  dauerten bis Herbst 1864. Der Aufstand wurde niedergeschlagen. Insgesamt wurden mindestens etwa 400 Aufständische hingerichtet, tausende nach Sibirien oder in andere Teile Russlands verbannt. Tausende von Gütern wurden eingezogen. Außerdem wurden hohe Sonderabgaben erzwungen. Das politische Leben wurde fast gänzlich unterdrückt. Zahlreiche Werke polnischer Schriftsteller (u. a. Eliza Orzeszkowa, Boleslaw Prus, Stefan Zeromski, Maria Dabrowska) wurden der Thematik dieses dramatischen Ereignisses in der polnischen Geschichte gewidmet. Diese patriotische Auflehnung  und ihre Folgen hatten einen wesentlichen Einfluss auf die spätere Geschichte Polens, bis zu seiner Unabhängigkeit 1918. Der Ausmaß, die Dramatik und die Konsequenzen des Aufstands sind mit keinem anderen historischen Ereignis in der Geschichte der Welt vergleichbar. Die Teilnehmer dieses Aufstands waren heldenhafte Idealisten, die mit Heroismus, Hingabe und ungebrochenem Willen für die Sache der Unabhängigkeit kämpften. Es verwundert daher nicht, dass die Literatur zu diesem Thema bis heute zur Pflichtlektüre polnischer Schüler gehört.  Der 150-ste Jahrestag dieses Ereignisses bietet Gelegenheit, sich mit der Frage auseinanderzusetzen, wie dieser Kampf um Freiheit und  Unabhängigkeit aus der Zeitperspektive bewertet werden soll. In der polnischen Geschichte symbolisierte er stets, insbesondere in schwierigen Zeiten, die wertvollsten nationalen Eigenschaften. Dieser Akt der Verzweiflung erinnerte der Welt an die Existenz der polnischen Nation und an ihren Kampf gegen die Unterjochung. 

2013 ist das Jahr des 60-sten Todestages eines der größten polnischen Dichter - Julian Tuwim (1894-1953). Es ist gleichzeitig das hundertjährige Jubiläum seines poetischen Debüts.  Die Stadt Łódź, in der Tuwim geboren wurde und mit der er  emotional sehr verbunden war, beschloss, das Jahr 2013 als Tuwim-Jahr zu begehen. Geplant sind u. a.: eine Multimediaausstellung, Spektakel: „Der Opernball“ (eine scharfe Kritik der damaligen Elite, die seinerzeit von der Zensur verboten wurde), Konzert seiner gesungenen Poesie sowie eine Feier aus dem Anlass seines Geburtstages. Auch die im Ausland lebenden Polen möchten das Jahr von Julian Tuwim  in zahlreichen Veranstaltungen feiern. Der Dichter kannte das Leben als Emigrant und die Probleme der Polen im Ausland, da er nach Kriegsausbruch im September 1939 durch Rumänien zunächst nach Frankreich, dann nach Südamerika und in die USA flüchtete und erst nach dem Krieg nach Polen zurückkehrte.  

Erasmus von Rotterdam kennt heute in Europa eigentlich jeder Student – vor allem wegen des Studien-Programms der Europäischen Union „Erasmus“ und Stipendien. Aber schon in der Zeit der Renaissance und des Humanismus war Erasmus in Polen (16. Jahrhundert) mit solchem Ruhm umgeben, er besaß so eine Autorität, dass er fast verehrt wurde. Nach Basel, wo er viele Jahre lebte, pilgerte der polnische Adel, Magnaten, staatliche und kirchliche Würdenträger, und nicht zuletzt Studenten, Professoren und Schriftsteller. Aber diese Liebe war auch gegenseitig. Erasmus schätzte den polnischen Beitrag für die europäische Kultur sehr hoch ein, insbesondere das polnische demokratische System, die herrschende religiöse Toleranz und die persönliche Freiheit. Er empfing auch gerne bei sich in Basel die durchgereisten Polen, die oft bei ihm übernachteten bzw. bei ihm für längere Zeit blieben.

Aber beginnen wir mit einer Einführung über den Meister selbst. Geboren in Rotterdam um 1467, besuchte er zuerst Schulen in niederländischen Städten – Gouda, Utrecht und Deventer (hier u.a. als Schüler des berühmten Humanisten Rudolf Agricola). Im Jahre 1492 wurde er zum Priester geweiht und diente zuerst im Kloster in Cambrai (heute Department Nord-Pas-de-Calais in Nordfrankreich). In den Jahren 1495-1499 studierte er an der Pariser Universität Sorbonne. Dann lebte er einige Zeit in England, wo er sich u.a. mit dem berühmten Thomas Morus (Autor von „Utopia“) anfreundete. In den Jahren 1506-1509 studierte er an der Universität Turin, wo er den Doktortitel erwarb. Anschließend kehrte er wieder nach England zurück, wo er an der Universität Cambridge Griechisch lehrte. Aber am liebsten und am längsten lebte er in Basel, wo er in den Jahren 1514-1529 wirkte. Nach dem Ausbruch der Reformation in Basel zog er in das nachbarliche Baden um, wo er in den Jahren 1529-1535 in Freiburg lebte. Dort können wir noch heute die Häuser bewundern, wo der große Philosoph lebte (Haus „Zum Walfisch“ und Haus „Zum Kindlein Jesu“). Im Jahre 1535 kehrte Erasmus nach Basel zurück und blieb dort bis zum Ende seines Lebens. In Basel druckte er auch die meisten seiner Werke (bei Johannes Froben), dort lernte er auch seinen Lieblingsschüler kennen, Jan Łaski (in Westeuropa bekannt als Johannes a Lasco). An dieser Stelle sind wir zu dem eigentlichen Thema gekommen: Polen in Basel, bei Erasmus.

Der erste bekannte Gast aus Polen bei Erasmus in Basel war Jost Ludwik Decius – Historiker, und Sekretär des Königs Sigismund des Alten. Er war unterwegs in einer politischen Mission, diesmal in Neapel, als Gesandter der Mutter der polnischen Königin Bona Sforza – Isabella I. und machte in Basel einen Zwischenstopp. Es war im Jahre 1522. Zwischen Decius und Erasmus war es der Anfang einer langen Freundschaft. Erasmus widmete Decius ein Buch und in den nächsten Jahren führten sie eine rege Korrespondenz. Fünf Monate lebte bei Erasmus ein anderer Pole – Jan Antonius, der im Jahre 1524 nach Basel kam, auf dem Rückweg in die Heimat nach seinem Medizinstudium in Padua. Auch ihm widmete Erasmus ein Buch. Noch in gleichem Jahr kam Wojewode von Sieradz zu Erasmus – Hieronim Łaski, der Bruder des berühmten Reformators Jan Łaski. Auch ihm widmete der Meister ein Buch.
Jedoch die persönlichsten und engsten Kontakte knüpfte Erasmus eben mit Jan Łaski, dem späteren Reformator Frieslands – bekannt unter dem Namen Johannes a Lasco. Jan Łaski kam 1525 nach Basel, auf der Rückfahrt aus Paris. Er blieb ein halbes Jahr in Basel, und wohnte bei dem Meister. Die beiden verbanden ähnliche Ansichten: einerseits die Bewunderung des Humanismus, und andererseits die erzieherische und reformatorische Sendung. Beide sahen Fehlentwicklungen innerhalb der katholischen Kirche, aber gleichzeitig waren sie gegen den Radikalismus Luthers und gegen seine Negation des menschlichen freien Willens. Łaski wurde zwar später selbst Protestant – Kalvinist, aber Erasmus, der selbst sehr scharf die katholische Kirche kritisierte, blieb Rom treu. Trotz der doktrinären Unterschiede verband die Beiden eine hohe persönliche Kultur und philosophische Sichtweise. Dank Łaski knüpfte Erasmus auch zahlreiche Kontakte mit (reichen) Polen, die ihn oft finanziell unterstützten. Im damaligen Polen herrschte beinahe ein „Fanatismus“ bezüglich der Person Erasmus von Rotterdam. Seine Werke, in einem schönen Stil geschrieben, auf dem höchsten intellektuellen Niveau, bestückt mit intelligentem Humor, mit mutigen aber philosophisch-klugen Ansichten, waren für unsere Vorfahren wahre „Bestseller“. Deshalb, wer nur konnte (oder genauer gesagt, wer sich es leisten konnte), besuchte den Meister persönlich in Basel oder versuchte mindestens einem Briefkontakt mit ihm anzuknüpfen. Dank Łaski begann Erasmus u.a. mit dem Großen Kronkanzler Krzysztof Szydłowiecki zu korrespondieren und widmete ihm auch eines seiner Bücher. Johannes a Lasco lebte ein halbes Jahr bei Erasmus. Man muss noch zufügen, dass das damalige Basel, neben Straßburg, eines der größten Zentren des Humanismus nördlich der Alpen und auch eines der Zentren des europäischen Buchdrucks war. Schon im 15. Jahrhundert druckte man hier Werke polnischer Autoren, u.a. von Jakub z Paradyża (Zisterzienser aus Mogiła bei Krakau) und Marcin Polak (Dominikaner, Erzbischof von Gnesen). Im 16. Jahrhundert wurden hier 23 Werke der polnischen Autoren herausgegeben, u.a. von Maciej Miechowita, Jan ze Stobnicy, Erazm Ciołek, Jan Dantyszek und Józef Struś.
Um den großen Philosophen finanziell zu unterstützen, kaufe Łaski die berühmte Bibliothek von Erasmus, die er ihm aber großzügig bis zum Ende seines Lebens zur Verfügung stellte. Die Summe die Łaski damals für die Büchersammlung bezahlte, war nicht gering – 400 Gulden in Gold (also so viel, wie damals ein Universitätsprofessor in einem ganzen Jahr verdiente). Erst nach dem Tod von Erasmus (1536) schickte Łaski den berühmten Andrzej Frycz-Modrzewski nach Basel, um die Buchsammlung – laut Testament und Vertrag – nach Polen zu holen.
Im Jahre 1527 schrieb Erasmus einen Brief an den polnischen König Sigismund den Alten, in welchem er ihn mit Salomon verglich und ihn „den größten Herrscher des Jahrhunderts“ nannte! Im Jahre 1528 kam der nächste Gast aus Polen zu Erasmus – Andrzej Zebrzydowski (der spätere Krakauer Bischof), u.a. um bei dem Meister Griechisch und Latein zu lernen. Ein anderer Pole – Marcin Dąbrowski, der zusammen mit Zebrzydowski reiste, blieb für einige Zeit als Sekretär bei Erasmus. Im Jahre 1529 widmete Erasmus sein nächstes Buch (neue Ausgabe von Seneca „Opera“) dem Kanzler Piotr Tomicki. Die letzte Widmung für die Polen fand im Jahre 1532 statt und galt dem Poeten und Diplomaten – Jan Dantyszek.
Zusammenfassend muss man diese besondere Beziehung Erasmus zu Polen und zu den Polen nochmal betonen. Er widmete acht seiner Bücher den Polen, und wir kennen noch mindestens 40 Briefe, die Erasmus an Polen schrieb. Eine besondere Auszeichnung war ein Anerkennungsschreiben des Meisters an die polnische Nation, die sich im Buch „Precatio Dominica“ befindet (gedruckt 1523 bei Johannes Froben in Basel). Der „Fürst der Humanisten“ gratuliert dort den Polen „einer herrlichen Entwicklung im Bereich der freien Wissenschaften, der Rechtswissenschaft, der Ethik und der Religion, und betont, dass heute Polen unter dem Aspekt der Kultur zu den am höchsten entwickelten Staaten der Welt gehört“.

Jerzy Ziaja

Fotos:
Erazm z Rotterdamu (obraz Holbeina mł., 1523)

SOIRÉE POLNISCHER UND WELTLICHER WEIHNACHTSLIEDER

Tenor Piotr Wnukowski
Sopranistin Danuta Bernolak
Am Flügel Sławomir Olszamowski

Sonntag, 16. Dezember, Einlass 16.00 / Beginn 17.00 Uhr        (Eintritt frei)

DANUTA BERNOLAK wurde in Danzig geboren. Sie absolvierte das Gesangsstudium an der Musikakademie in Łódz. Ihr erstes Engagement bekam sie an der Baltischen Oper in Danzig und war gleichzeitig Solistin der Warschauer Kammeroper. Sie ist Preisträgerin des Verdi-Gesangswettbewerbs in Busetto (Italien). Seit 1987 ist Danuta Bernolak in Deutschland tätig, u.a. an den Opernhäusern Hagen, Detmold, Mannheim, Nürnberg, Kassel und Freiburg. Bedeutende Rollen ihres Repertoires sind u.a. Isolde (Tristan und Isolde), Senta (Der Fliegende Holländer), Leonore (Fidelio), Abigaille (Nabucco), Leonore (Der Troubadour), Amelia (Der Maskenball), Butterfly (Madame Butterfly); Operetten und Liedrepertoire. Seit 2001 ist sie Mitglied des Kölner Opernchores.

PIOTR WNUKOWSKI wurde in Warschau geboren und studierte an der dortigen Universität polnische Philologie. Er absolvierte das Gesangsstudium an der F.-Chopin-Musikakademie in seiner Heimatstadt; Meisterkurse an der Accademia Chigiana in Sienna (Italien). Engagements an der Schlesischen Oper Beuthen (Bytom), Staatsoper Krakau und Teatr Wielki (Nationaloper in Warschau). Seit 1990 in Deutschland tätig, u.a. an den Opernhäusern in Koblenz und Wiesbaden. Wichtigste Rollen seines Repertoires sind Stefan (Gespenster Schloß), Belmonte (Die Entführung aus dem Serail), Tamino (Die Zauberflöte), Nadir (Die Perlenfischer), Alfredo (La Traviata), II Duca (Rigoletto), Edgardo (Lucia di Lammermoor), Eisenstein (Die Fledermaus), Simon (Der Bettelstudent), Danilo (Die Lustige Witwe). Seit 2000 ist er Mitglied des Kölner Opernchores.
SŁAWOMIR OLSZAMOWSKI studierte Komposition an der Musikhochschule in Katowice (Kattowitz), in der Kompositionsklasse von Henryk Mikołaj Górecki und Edward Bogusławski und vervollständigte seine Ausbildung durch die Teilnahme an zahlreichen Meisterkursen im Fach Komposition u.a. in Kazimierz an der Weichsel, Borovetz (Bulgarien) (ua. bei Ton de Leeuw), in Moskau (bei Alexander Baltin) und in St. Petersburg (bei Sofia Gubajdulina). Nach dem Diplom bildete er sich weiter bei Witold Lutosławski und bei H. M. Górecki. Er ist Preisträger bei zahlreichen Kompositions-wettbewerben. Er schreibt auch Filmmusik, unter anderen zum Film Goldgarten, (Regie: Sascha Bruhn); dieser Film gewann den Hauptpreis beim Festival für Kurzfilme in Berlin. Die Werke von S. Olszamowski wurden im Rahmen bedeutender Festivals für neue Musik aufgeführt, unter anderen bei: Warschauer Herbst, Schlesische Tage der Neuen Musik, Forum Schlesischer Komponisten.
____________________________________________

IGNIS e.V. Europäisches Kulturzentrum
Elsa-Brändström-Str. 6, 50668 Köln
Tel. 0221/72 51 05
Email: Diese E-Mail-Adresse ist vor Spambots geschützt! Zur Anzeige muss JavaScript eingeschaltet sein!


U-Bahn Haltestelle: Reichenspergerplatz
Bus Linie 140
Besuchen Sie uns auch im Internet:
www.ignis.org
www.facebook.com/ignis.cologne
www.youtube.com/IGNISinKoeln

"Die deutsche Minderheit hat zu viele Rechte" Polens Oppositionsführer Jaroslaw Kaczynski droht im Falle eines Wahlsieges seiner Partei mit neuen Regeln für die Deutschen im Land. Die Betroffenen, die Regierung und andere Parteien sind entsetzt. Von Gerhard Gnauck

Es hagelt schlechte Nachrichten aus Oberschlesien. Erst verkündet der Fiat-Konzern, in seinem dortigen Werk wegen Absatzeinbrüchen 1500 Arbeiter zu entlassen. Dann meldet eine Schule einen Tuberkulosefall. Und jetzt das: Jaroslaw Kaczynski macht gegen die deutsche Minderheit mobil.
Am Wochenende trat der Oppositionsführer vor großem Publikum in der Universität in Oppeln (Opole) auf. Er kündigte an, wenn seine Partei an die Macht komme, werde sie folgende Regel anwenden: "Die Deutschen in Polen bekommen so viele Rechte wie die Polen in Deutschland. Die Asymmetrie wird abgeschafft."
Kaczynski forderte, die Befreiung der nationalen Minderheiten von der Fünfprozenthürde in den polnischen Parlamentswahlen aufzuheben. Da die Deutschen es als einzige Minderheit auf diese Weise geschafft hätten, ins Parlament zu kommen, und derzeit nur mit einem Mandat vertreten seien, sei diese Regel überflüssig.

"Warschau liegt vor Berlin auf dem Bauch"
Gegen die Regelung, dass Gemeinden mit einem Minderheitenanteil von 20 Prozent zweisprachige Ortsschilder aufstellen können, hatte er nichts einzuwenden. Doch die "idealistische" Politik der polnischen Regierungen, den Minderheiten im eigenen Land Rechte zuzugestehen, ohne etwas für die Polen in anderen Ländern zu fordern, müsse ein Ende haben.
Die Warschauer Regierung liege vor Berlin nicht mehr "auf den Knien, sondern auf dem Bauch". Ein Abgeordneter aus Oberschlesien sekundierte seinem Parteivorsitzenden, die deutsche Minderheit und die oberschlesische Autonomiebewegung inszenierten "ständige Zwischenfälle und Provokationen", welche den Bürgern in der Region "ein ruhiges Leben unmöglich machen".
Die Aussagen Kaczynskis riefen heftige Reaktionen hervor. In den Hauptnachrichtensendungen kam Ryszard Galla zu Wort, der Abgeordnete der deutschen Minderheit. "Ich hoffe, dass die (Kaczynski-Partei) PiS nicht an die Macht kommt", sagte er. "Es ist ein Fehler, mit der Frage der deutschen Minderheit zu spielen."

Runder Tisch von Deutschen und Polen
Führende Politiker der regierenden Bürgerplattform und der linken Parteien kritisierten Kaczynskis Äußerungen als "barbarisch". Damit sollten die Polen gegen Minderheiten und Nachbarländer aufgehetzt werden. Weitere Kritiker argumentierten, solche Auftritte erschwerten den Einsatz für die polnische Minderheit in Polens östlichen Nachbarländern.
Erstmals behandeln die Bundesregierung und die polnische Regierung jetzt die Anliegen der Deutschen in Polen und der Polen in Deutschland an einem gemeinsamen runden Tisch. Dabei wurden auch für die Polen in Deutschland, die sogenannte Polonia, im vergangenen Jahr Verbesserungen erzielt.
So wurde in Berlin eine Polonia-Koordinationsstelle mit einer Arbeitskraft gegründet, in Bochum wird eine Dokumentationsstelle entstehen, die die Geschichte der Polen in Deutschland erforschen soll. Auf einem Kongress in Berlin am vergangenen Wochenende forderte Wieslaw Lewicki vom Konvent Polnischer Organisationen in Deutschland, in Berlin einen "Erinnerungsort" an die polnischen Opfer des Nationalsozialismus zu errichten.

Oberschlesien leidet unter Abwanderung
"Unser Kongress wendet sich heute an die deutsche Regierung, diesen Punkt (der deutsch-polnischen Vereinbarungen) zu verwirklichen und nicht länger aufzuschieben." Dies hatte kürzlich auch der polnische Staatssekretär und frühere Auschwitz-Häftling Wladyslaw Bartoszewski gefordert.
Der Auftritt Kaczynski kommt in einer Zeit, in der die Region Oberschlesien ihre Identität neu definiert und zugleich unter Abwanderung leidet. Hier wohnen die meisten Deutschen. Allerdings bekennen sich nach der Volkszählung 2011 nur noch 126.000 Bürger Polens zur deutschen Volkszugehörigkeit, während 817.000 sich als Oberschlesier definieren.
Darin kommt ein Regionalbewusstsein zum Ausdruck, das auch zu Forderungen nach mehr Autonomie geführt hat. In den zwei Wojewodschaften (Bezirken) der Region wohnen insgesamt 4,6 Millionen Menschen, zugleich ist Oberschlesien das größte Industrierevier Polens.

Ziel ist vor allem Deutschland
Etwa eine Million Menschen, großenteils Deutschstämmige, sind in den vergangenen 40 Jahren ausgewandert, vor allem nach Deutschland. Die Zahl der Arbeitsmigranten ist weiterhin hoch, bis 2035 droht die Bevölkerung in der Region Oppeln um weitere zwölf Prozent zu schrumpfen.
Viele Kinder, sogenannte "Euro-Waisen", wachsen ohne ein oder beide Elternteile auf. Die Geburtenrate, die in Polen seit den 90er-Jahren gesunken und beim niedrigen deutschen Niveau angekommen ist, ist hier noch erheblich niedriger als im Landesdurchschnitt.
Deshalb hat die Bezirksregierung die Region jetzt zur "Demografischen Sonderzone" erklärt. Mit hohen Summen, unter anderem aus dem EU-Kohäsionsfonds, sollen ein zusätzliches Kindergeld gezahlt, Krippenplätze und Arbeitsplätze geschaffen und Kleinunternehmer unterstützt werden. Das soll der Entvölkerung entgegenwirken.


Premier Tusk ist skeptisch
Polens Premier Donald Tusk war kürzlich Gast einer Demografiekonferenz in Oppeln. Er äußerte jedoch Zweifel, ob ein solches Programm sofort helfen könne. Auswanderung werde der Region noch "über viele Jahre" zu schaffen machen.
Langfristig würden hoffentlich der wirtschaftliche Aufschwung Polens und mehr Offenheit für Migranten aus den östlichen Nachbarländern die demografische Entwicklung verbessern, auch wenn die Geburtenrate nicht unbedingt steigen werde.
"Es ist schade um jeden Oppelner, der auswandert, und um jedes nicht geborene Kind. Machen wir uns also an die Arbeit, wie auch immer ihr das versteht."

Gerhard Gnauck - mehr "Die Welt" http://www.welt.de/politik/ausland/article111937332/Die-deutsche-Minderheit-hat-zu-viele-Rechte.html

Rozmowa z Wiesławem Lewickim, prezesem Kongresu Polonii Niemieckiej  i Konwentu Organizacji Polskich w Niemczech.

Jaka jest Polonia niemiecka ?

Przede wszystkim ma ona wielkie zasługi dla rozwoju Niemiec oraz wejścia Polski do Europy. Stworzyliśmy przyczółek dla naszych rodaków, którzy przyjechali później do Niemiec, żeby tutaj szukać możliwości swojego rozwoju. Swoją pracą i postawą lobbowaliśmy na rzecz przynależności do Unii Europejskiej. Polonia w Niemczech ma dobry status, bo nie tylko mamy tu wybitnych przedstawicieli w dziedzinie gospodarki i kultury, ale też dobrych pracowników w różnych dziedzinach.  Obraz Polaków w Niemczech zmienił się pozytywnie dzięki właśnie postawie Polonii niemieckiej i – mówiąc językiem marketingowym – mamy coraz lepszy PR. Jesteśmy na tyle dobrze zintegrowani, że możemy być przykładem dla innych nacji w Niemczech. Nasza integracja następuje łatwo, bo szybko uczymy się języka, jesteśmy ambitni, dobrze pracujemy i osiągamy sukcesy zawodowe. Część z nas ma potrzebę wyrażania swojego sentymentu do kraju urodzenia poprzez twórczość kulturalną i działanie w stowarzyszeniach.  Ale jednak Polonia niemiecka nie powinna być postrzegana jedynie poprzez takie  działania, tylko poprzez swój wysoki status, jaki osiągnęła jako grupa etniczna . Takie typowe hasła, jak „polnische  Wirtschaft”, są już zupełnie nieaktualne. I do tego przyczynili się właśnie Polacy pracujący w Niemczech. Mamy wielu naszych reprezentantów na wysokich stanowiskach.  Warto przy tym wspomnieć o  polskich firmach w Niemczech, jak „Solaris” czy „Orlen”, jako dobry przykład przywołać naszych architektów, którzy tworzyli stadiony nie tylko w Niemczech, ale i jako pracownicy niemieckich biur architektonicznych projektowali je w Polsce. Pracownicy służb medycznych z Polski – lekarze i dobrze wykwalifikowane pielęgniarki są również bardzo cenieni w Niemczech. Podobnie chętnie Polacy zatrudniani są do opieki nad osobami starszymi , a polscy rzemieślnicy w Niemczech traktowani są jako przysłowiowa i niezastąpiona „złota rączka”.

Pracuje Pan w tak ciekawym miejscu jak Aachen/Akwizgran, które znajduję się w tzw. trójkącie trzech krajów.  Jaką rolę mogłaby spełnić Polonia niemiecka w aspekcie europejskim ?

Polonia w Niemczech liczy  dwa miliony. Jest rozproszona w czterech głównych ośrodkach – w Nadrenii Północnej Westfalii, Hamburgu, Monachium i w Berlinie. Każda społeczność potrzebuje swojego przedstawiciela i systemu reprezentacji.  Biorąc pod uwagę fakt, że w całej Europie jest 10 milionów Polaków, jesteśmy jedną z największych Polonii europejskich. Mamy w związku z tym ważne zadanie do spełnienia – nie tylko w Niemczech, ale i w całej Unii Europejskiej, a do tego potrzebna jest konsolidacja na poziomie krajowym i kontynentalnym.  Żyjemy w oddalonych od siebie ośrodkach i po to, by mieć kontakt ze sobą, potrzebne są media globalne, nie tylko lokalne, jakich rolę spełniają dotychczas istniejące polonijne czasopisma i programy radiowe. I taka jest misja Unii, żeby grupy etniczne, mieszkające w jej krajach, starały się włączyć w działalność na rzecz zjednoczenia europejskiego.

Polonia niemiecka jest specyficzna – żyjemy tuż za granicą kraju przodków i mamy wielowiekowe doświadczenia emigracyjne. Jesteśmy prekursorem emigracji Polaków, bo właśnie poprzez Niemcy wielu z nich wyjeżdżało do kolejnych krajów swojego osiedlenia. Z historycznego punktu widzenia jesteśmy emigracją bardzo wielowarstwową – popowstaniową, zarobkową, przesiedleńczą i „solidarnościową”. Przesiedleńcy, którzy przyjeżdżali do Niemiec, są swoistego typu niezwykle ważnym  łącznikiem pomiędzy naszymi krajami.  Cieszę się, że mogę mieszkać na terenie pierwszego Euroregionu, jaki powstał na naszym kontynencie i który jest doskonałym  przykładem współpracy nadgranicznej. Tego typu wielonarodowy dialog kulturowy, jaki prowadzą Polacy z regionu Aachen, może być też przykładem współpracy europejskiej dla innych grup etnicznych. Najlepszym dowodem takich cennych ogólnoeuropejskich przedsięwzięć może być corocznie wręczana  w maju przez Polonię nagroda Polonicus.

Polacy, którzy mają bardzo długą tradycję emigracyjną, mogą być dobrym ambasadorem dla innych grup etnicznych w Europie, w zakresie reprezentacji wspólnych interesów wobec Unii Europejskiej.  Polonia niemiecka  powinna zostać przedstawicielem mniejszości narodowych w Europie – w celu realizacji mniejszościowych projektów wielokulturowych. Wspólny lobbing grup etnicznych i mniejszościowych jest naszym zadaniem.

Jak konkretnie będą realizowane te plany?

Mamy Kongres w Berlinie  na rzecz dialogu  pomiędzy naszymi organizacjami.  Podczas Kongresu poruszymy najważniejsze aktualne kwestie Polonii w Niemczech.  Wspólnie zastanowimy się nad tym, jak Polonia powinna aktywnie angażować się w celu stworzenia dynamicznej współpracy mniejszości  narodowych i grup etnicznych w Europie.

                                                                                                                    rozmawiała   Agata Lewandowski

Das Netzwerk der Polnischlehrkräfte des LV in NRW lädt in Zusammenarbeit mit der Jagiellonen-Universität Krakau alle Institutionen und interessierte Bürgerinnen und Bürger zum bundesweiten Wissens-Wettbewerb in Deutschland über Polen ein. Der Wettbewerb ist an deutsche und ausländische Bürgerinnen und Bürger gerichtet. Für die Teilnahme ist die Kenntnis der polnischen Sprache keine Voraussetzung! Der Hauptpreis ist ein 3-wöchiger Aufenthalt in Krakau im Sommer, mit einem Sprachkurs, mit Unterkunft und Verpflegung, mit einem schönen Kulturprogramm!

Das Finale und die Preisverleihung finden im Krönungssaal des Historischen Rathauses zu Aachen im Rahmen der Polonicus-Preisverleihung am 27. April 2013 in Anwesenheit von deutschen und polnischen Repräsentanten aus Politik, Kultur, Gesellschaft und Wissenschaft statt.

Am Wettbewerb nehmen v.a. die Volkshochschulen, Slawistik-Institute der deutschen Universitäten, Vereine, Organisationen, Kommunen teil.

Wir würden uns sehr freuen, wenn Sie daran ebenfalls teilnehmen würden. Als Partnerorganisation würde die Jagiellonen-Universität Sie in der Presse- und Öffentlichkeitsarbeit dieses bundesweiten Wettbewerb entsprechend erwähnen und bewerben.

Am Anhang finden Sie das offizielle Schreiben der Universität mit dem Ablauf des Wettbewerbs, die Teilnahmebedingungen und einen Vorschlag mit dem Ankündigungstext für die Volkshochschulen für ihre Semesterplanung I. 2013.  

Wir würden uns sehr freuen, wenn Sie die bereits jetzt positiven Deutsch-Polnischen Beziehungen durch Ihre Teilnahme an diesem I. Wissens-Wettbewerb in Deutschland über Polen unterstützen würden.

Für Ihre Bemühungen danken ich Ihnen sehr herzlich. Bei Fragen stehe ich gerne zur Verfügung:
Malgorzata Müller M.A. 
Volkshochschule Eschweiler
Fachbereichsleiterin Sprachen,
DaF und Integrationskurse
Kaiserstr. 4a, 52249 Eschweiler
Tel. 02403/702750 Fax: 02403/702711          
e-mail:  Diese E-Mail-Adresse ist vor Spambots geschützt! Zur Anzeige muss JavaScript eingeschaltet sein!

 

Regulamin Konkursu UJ 2013

Anschreiben-UJ-Wettbewerb Polen in Deutschland 2013

Teilnahmebedingungen 2012 -_Wettbewerb Polen 2013


DEUTSCH-POLNISCHE GESELLSCHAFT HAMBURG E.V.
TOWARZYSTWO NIEMIECKO-POLSKIE HAMBURG

Zum ihrem 40. Jubiläum lädt die Deutsch-Polnische Gesellschaft zu einem Musik- und Literaturabend ein:

PADEREWSKI – DER POLNISCHE PIANIST UND POLITIKER
Klavierwerke und literarische Texte von Ignacy Jan Paderewski

Es spielen und rezitieren
Olga Joanna Kowalczuk, Klavier
Monika Joanna Danetzki, Geige
Sonntag, 21.10.2012,  19:00 Uhr
Lichtwarksaal der Carl-Toepfer-Stiftung
Neanderstraße 22,  20355 Hamburg

Programm
Der lyrische Teil des Programms beruht auf persönlichen Erinnerungen und Tagebüchern des Komponisten. Die musikalische Seite umfasst lebhafte Werke für Klavier und Geige, inspiriert von den polnischen „Krakowiak“-Volkstänzen, von Mazurkas und Polonaisen, von der Goralen-Folklore sowie romantische virtuose Werke – gehalten im Geiste des späten 19. Jahrhunderts und gleichzeitig durchdrungen von der musikalischen Ästhetik aus den ersten drei Dekaden des 20. Jahrhunderts.

Eintritt frei.
Wir bitten um eine Spende.

Autorka : Sława RatajczakWszystko w życiu ma sens i znaczenie. Nawet to, co wydaje się sprawą przypadku czy zbiegu okoliczności jedynie, potrafi zaskoczyć i zastanowić, by w końcu stać się doświadczeniem i nauką.Często dalekie i po części zapomniane powraca, ujawniając prawdę o nas samych, rodząc nieoczekiwane przemyślenia i inspiracje.
Doprawdy, niewyjaśnione bywają przypadki prowadzące nas ku wiedzy o sobie i  naszym bytowaniu!
Uświadomił to sobie pewnego sierpniowego dnia roku 1997, w mieście po wielkiej powodzi, w szkole, do której trzema kontenerami przywieźli transport środków czystości, lekarstw i odzieży.
Była to jego pierwsza po latach podróż do kraju lat dziecinnych, do czasów odległych, których koloryt niezwykły tkwił pod powiekami, jak dobry sen z nagła przerwany.    Mieszkali kiedyś w Głuchołazach, w pięknej kotlinie z widokiem na Góry Opawskie, w poniemieckiej willi z dzikim ogrodem, w którym całą wiosnę i lato świergotały drozdy, kosy, wilgi i strzyżyki.   Budziły go nie tylko poranne śpiewy ptaków. Gdy rodzice wychodzili na dyżur do przeciwgruźliczego sanatorium, gdzie byli lekarzami, po domu rozlegały się pieśni gosposi Józefki.

Miała ładną barwę głosu i z kuchni dobiegały aż na piętro słowa:
Wielu snem śmierci upadli
Co się wczora spać pokładli                 
My się jeszcze obudzili
Byśmy cię Boże chwalili

Z dzieciństwa, które umilała mu prosta dziewczyna, rzucona z Kozowej w powiecie Brzeżany koło Tarnopola na ziemie zachodnie, zapamiętał prawdy, jakich nie wyrzekł się wędrując po świecie.
Być może, że one właśnie większy miały wpływ na jego zachowanie i charakter, niż nauki rodziców stale zapracowanych, nieufnych wobec otoczenia, nieco wyniosłych?
Józka z ochotą gotowała, prała i sprzątała, ale równie chętnie zabierała go na spacery,a nawet wyprawy nad Białą, na łąki okoliczne i wzgórza, do mostu „huśtanego”, źródełka Zegnalce, Groty Góralskiej, do jarów i wąwozów pełnych mroku i tajemnic. Zachwycało ją piękno natury; stare buki, skalne uskoki, widoki niepowtarzalne ze wzniesień i wierzchołków gór widziane. Wcześnie osierocona, uboga i na dodatek przesiedlona w obce strony, nie nosiła w sercu żadnej urazy ani żalu.
Nic nie było w stanie wygasić w niej radości życia, serdeczności i optymizmu. Nie bała się trudów ani niespodziewanych losowych wypadków. Ufała Bogu i wierzyła w ludzką dobroć. Była w niej i ogromna ciekawość świata. Słuchała radia, wypożyczała w bibliotece książki, z zainteresowaniem przeglądała stare atlasy i pocztowe kartki porzucone na strychu.   
Kiedy spacerowali po miasteczku, Parku Zdrojowym, wędrowali zboczem Biskupiej Kopy w górę, gdzie wiszące skały i kapliczka, zagadywała nieznajomych pytając:
-   Z jakich stron jesteście? Zadowoleni z zakwaterowania? A jak się nasz kościół pod wezwaniem św.Wawrzyńca podoba?
Zaraz też opowiadała o niezwykłych urokach Głuchołaz:
-  Powietrze tu dobre, lecznicze i słońca dużo. Kwiecie pachnie w gorączki do omdlenia - zupełnie jak na naszych kresach. Okolica prześliczna, ciekawie ukształtowana, w lasy dostatnia i co najważniejsze spokojna. Na dodatek po złocie chodzimy. Przecie tu kruszec drogocenny ongiś wydobywano!
Czegoż więcej trzeba? Zachować to piękno, chronić je! - przekonywała.                        

Jemu także zdawało się, że jest to miejsce nadzwyczajne i jedyne w świecie.  Dlaczego więc rodzice opuścili je? Czemu nie zapłakali jak on rzewnie, gdy żegnał się z Józefką? – rozmyślał -  i po latach dopiero, odnajdywał na pytania te odpowiedzi.

Pamiętał dobrze jak jesienią 1969, dziesięciolatkiem będąc, tuż po przyjeździe do Wiednia, rozchorował się z tęsknoty za pozostawionym  domem i  ukochaną opiekunką. Zajęci własnymi problemami nie potrafili mu pomóc. Nie umieli wczuć się w jego cierpienie ani nawet pocieszyć go.
Rozkładali bezradnie ręce i nadal rozważali złożone dylematy swego wyboru i podjętych decyzji.
Dręczyli się poczuciem wewnętrznego rozdwojenia i odtrącenia. Obwiniali psychiczną słabością bądź zbyteczną dumą. Co najdziwniejsze, tego nie rozumiał, roztrząsali pokomplikowane swe sprawy i spierali się nawet w kawiarni, w tym pięknym, lecz obcym im mieście.  W metropolii nad Dunajem spotkał w tym czasie również swoich krewnych, którzy przybyli z Legnicy, Wałbrzycha, Wrocławia i stwierdził, że są to ludzie smutni i nieszczęśliwi. Nie znał przyczyn ich załamań. Domyślał się tylko, że tkwą one w tym, iż nie dane im było poznać Józi  Moczulanki i całej jej życiowej filozofii. Tym tłumaczył ich rozgoryczenie, narzekania, niejasne oczekiwania, wieczne obawy i żale.

*
Już trzecią godzinę rozładowywali transport dla „powodzian”.  Był zmęczony po nocnej podróży z Hamburga do Nysy, ale obdarowani dawali tyle dowodów swojej wdzięczności i sympatii, że nie sposób było nie wysłuchiwać ich niekończących się wspomnień:
–   Panie, żywioł pędził jakby nas zmielić miało. Psa nam woda zabrała i wszystkie kury, co do jednej.
Co raz trzask się rozlegał, krzyki, syreny i szum niemożliwy, co wszystko zagłuszał...Istna groza!
- Nie chcielim się ewakuować, na strychu siedzieli jak myszy niepewne...
-  Nikt nie wiedział, co się jeszcze przydarzyć może, ale strachu nie można było okazać.
-  Oj, nie! Więcej my już wszelakiego przeżyli, a się nie poddali i nie ugięli.
Każdy własną opowieść snuł, bo też każdy swą trwogę i stratę  zniósł z godnością jak mniemał i hartem.
-  A gdzie nocujecie panowie? U księdza proboszcza czy w motelu?
Nagle wszyscy; nauczycielki, dyrektor szkoły, policjanci i ksiądz Andrzej nawet,  zapragnąli darczyńców z Niemiec przenocować. Niemal do sporów doszło, bo jeden przez drugiego coraz lepsze oferował warunki i swoje racje przekładał, że ugości zapewniał, bo jedzenia pod dostatkiem i wody butelkowanej, pościeli czystej nie zabraknie, nawet naleweczki swojskiej, uspokajającej...   
Marzył nie tyle o odpoczynku, co o podróży do nie tak odległych Głuchołaz.
-  Z Józią się spotkam, dom zobaczę i sfotografuję. Po parku przejdę, po uliczkach wokół Rynku, w pobliżu kościoła i Wieży... Odtworzę zapomniane po części krajobrazy, przypomnę sobie coś ponad to, co w myślach niekiedy powraca ...  Ten frasunek i poczucie niewiadomej cieniem kładło się na twarzy pogodnej i sympatycznej.

Nic dziwnego, że młoda farmaceutka, ta która opisywała pod jego kontrolą leki i segregowała środki opatrunkowe, zapytała:
-    Czy wszysto w porządku? Czy dobrze się pan czuje? Może w czymś pomóc?   
-    O ile możliwe?  - Chciałbym pojechać do niedalekiej stąd miejscowości.       
Mieszkałem tam kiedyś i pragnąłbym stary dom obejrzeć, odszukać kogoś, kto sercu memu bliski...
-    Proszę się nie przejmować. Są tu panowie z komisariatu i urzędu...
Oni się tym zajmą i chętnie pomogą. Najpierw jednak posiłek i nieco odpoczynku – uśmiechała się z troską i wyrozumieniem.
Natychmiast poszła powiadomić tych ze sztabu kryzysowego o jego prośbie i zamiarach.   Dopiero teraz dostrzegł ile w Beacie wdzięku, jak doskonale radzi sobie z sortowaniem leków, ilu ma wokół przyjaciół i jak poprawnie mówi po niemiecku. Wydała mu się urodziwa i atrakcyjna, lecz stłumił w sobie szybko iskry te pierwsze, które zainteresowanie nią roztlić mogły. Nie ten czas, ani to miejsce  - pomyślał z właściwą sobie rozwagą.                                             

*
Rankiem wyruszyli na drogi wąskie, zabłocone, miejscami wyglądające jak kładki na stawie, na dodatek kryjące wyrwy niebezpieczne.  Aspirant Marek prowadził pewnie. Dobrze znał utrudnienia.  
Gadatliwy i wesoły, zdwał się nie przejmować niczym, poza zadaniem jakie mu powierzono.  Do urzędu jedziemy, bo spraw mam kilka, także na parafię, bo chodzi o niejaką Józefę Moczula. Tu pismo dostałem od komendanta... Wszędzie podwiozę, niczym się absolutnie nie martwić! Spójrz pan, jakie krajobrazy cudne! Góry w porannym słońcu skąpane! Cóż piękniejszego niż nasze Opawy?
Potem opowiadał jak to Głuchołazy pierwsze zalało i gdyby nie zapora na Jarnołtówku, ta co w 1909 przez Włochów wybudowana za marki cesarzowej Augusty Wiktorii, to pewno wody Złotego Potoku większe jeszcze poczyniłyby szkody w dniach 6 i 7 lipca. Spiętrzenie przecież aż czternaście metrów miało.

Po ulewach i zalaniu miasto niestety, nie prezentowało się okazale. A jednak zrobiło na nim sympatyczne wrażenie! Nie było bałaganu, który przypominałby o poniesionych stratach, jedynie rozkopy i dziury utrudniały poruszanie się. Zawilgocone tynki  miały w sobie coś dekoracyjnego.
Rozmaitość spłukanych barw tworzyła z nich abstrakcje jak na obrazach futurystów.  Dzień zapowiadał się upalny. Bursztynowy blask powietrza nabierał intensywności. Pootwierano okna kamienic. Tu i ówdzie na balkonach przewieszono kołdry i poduszki.  Dzieci śmiały się beztrosko, skacząc po wystawionych na podwórkach kanapach i leżankach.   Kobiety szorowały z zapałem sienie domów i zagadywały przechodzących ulicą mężczyzn.  Staruszka przy Rynku zachęcała do kupna borówek, które zwą tu brusznicami.   Przed narożną kamienicą wąsaty fryzjer, nie przebierając w słowach, strofował malarza, gdyż ten zamiast zająć się renowacją drzwi i wystawowego okna, z zainteresowaniem przyglądał się dziewczynom dźwigającym sterty książek, uratowanych zapewne przed namoknięciem. Panienki chichotały zawstydzone, a mistrz grzebienia wymachiwał ze złością ręcznikiem.
Ministrant w przydługiej komży nie nadążał za księdzem, który spieszył z wiatykiem. Jasnowłosa elegantka uklękła na ich widok, unosząc skraj turkusowej sukni na tyle wysoko, by odsłonić nogi powyżej kolan. Malarz przeżegnał się zamaszyście w ukłonie nabożnym i w tym właśnie momencie jego metalowa drabina przewróciła się z łoskotem na chodnik. Zawadziła o wiadro pełne farby i kleksy, niczym białe piwonie, ozdobiły bogato wejście do salonu fryzjerskiego. Gołębie z szumem wzleciały ku niebu.   
-  Miasto dziwów! – pomyślał. -  Niebywałe! Jak u Bruno Schulza. Jak dawniej, a nawet piękniej!        
-  No widzisz pan! Wszystko poszło jak z płatka! – cieszył się młody policjant wychodząc z plebani. -  
Ta wasza Józefa Moczula rocznik 1934 nazywa się obecnie Piontek, bo wyszła w roku  1972 za mąż za wdowca Kazimierza, przybyłego z Rybnika, rocznik 1939, nauczyciela z zawodu i w 1982 przenieśli się do Nysy. Teraz wymieniona Józefa do parafii przy Bazylice św. Jakuba St. Apostoła i św. Agnieszki należy i tam  informacji zasięgać trzeba... -  odczytywał z kartki, stojąc przed nim wyprostowany, jakby do raportu się stawił. Ruszamy, część zadania wykonana! -  zadecydował stanowczo.    

- Jeszcze chwilę, jeszcze dom chciałbym zobaczyć. Sądzę, że trafimy, choć to prawie trzydzieści lat, odkąd wyjechałem... Znajdował się koło Parku.           
Mam go na zdjęciu, proszę spojrzeć... Był charakterystyczny, ze spadzistym dachem, brązową werandą, wieżyczką strzelistą. Na uboczu stał, na wzniesieniu, a teraz tyle tu domów...Wydaje mi się, że dobrze jedziemy, że tędy, w kierunku zdrojowej części miasta... O, szpital! Kolumnadę przy wejściu sobie przypominam! Niesamowite! Ileż tu zieleni! Jak dawniej, a nawet piękniej!  -  Błądzili. Nie wszędzie można było dojechać.
-  Karłowicza, Chopina, Elsnera -  odczytywał nazwy ulic... Dotarli do celu, odetchnęli z ulgą, ale wzruszenia nagłego, ukryć nie potrafił.

- Czemuś pan wcześniej nie przyjechał? – zapytał wyraźnie zaniepokojony policjant.  
- Tu z Niemiec ludzie bez obaw zjeżdżają od lat. Jak po swoim chodzą i nikt się nie dziwi, ani nie złości.
Pielgrzymki odbywają - bo to jak powiadają - ich heimat, kurort, ich raj utracony -  aspirant zawiesił głos niczym aktor w monologu pełnym napięcia.   
-  Ja nie Niemiec! Ja polski Żyd  – pomyślał - z żydostwem moim wschodnim,  prowincjonalnym, które na Zachodzie budzi wciąż konsternacje, bo niepojęte pozostaje. A dlaczego wcześniej nie przyjechałem? – rozważał w milczeniu.  
-  Malowali mi przez lata Polskę w barwach ponurych, odprawiali nad nią requiem, albo i kadisz, wylewali gorycze, lamentowali jak po utracie majątku. Dopiero na studiach, gdy zamieszkałem sam, nie musiałem uczestniczyć w rodzinnych debatach. Za to chętnie dyskutowałem na uczelni o otwartości i optymizmie rodaków, o ich sile przetrwania, heroizmie z jakim ratowali życie wielu Żydom...  Wtedy usłyszałem od kolegów, że duszę mam słowiańską, romantyczną na dodatek, serdecznością i sentymentami wypełnioną. Skąd to się wzięło? Przecież, że nie z malkontenctwa rodzinnego, emigracyjnego... Sięgnąłem wówczas do polskiej literatury, zacząłem chodzić do księgarni na Alter Steinweg i rozmawiać z Waldemarem Tymoszukiem.

Wreszcie Tunia Brotmann, z którą razem farmację kończyłem, a jako dziecko wakacje w Juracie spędzałem, przekonała mnie do tego wyjazdu i namówiła, bym pomoc organizował. Gabriel Laub, ten wspaniały Gabriel mnie zachęcił i przyjaciele hamburscy w organizacji całej tej akcji pomogli – tak oto medytował – podchodząc pod dom, który niewiele wspólnego miał z tamtym, sprzed lat. Ujrzał obcą, kosztownie odrestaurowaną posiadłość z wieżyczką, z zakratowanymi oknami, wysokim parkanem i angielskim trawnikiem wokół. Nie czuł się zawiedziony, raczej niemile zaskoczony. I dobrze się stało! Przemieniło się wiele w jego sercu i umyśle.
Przez chwilę miał nawet wrażenie, że przeszłość uleciała stąd w zapomnienie, a czyjaś fortuna zadrwiła z sentymentów i tkliwości, zawierając kontrakt ze snobizmem.      
-  Dla obiektów przyjechałem, czy dla ludzi i miejsc? – zreflektował się po chwili.
-  Skoro dla ludzi, to muszę odwiedzić miejscowości skąd pochodzili rodzice i dziadkowie.                            
Pojadę tam niebawem i odszukam śladów mej tożsamości! – zadecydował nagle.   -  Czas ku temu najwyższy! Nieważne, czy miejsca te wciąż jak na starych fotografiach, jak na filmach i w opowieściach rodziców czy może zupełnie już odmienione? Istotne jest, że mają klimaty swojskiei że korzenie moje z nich wyrastają w takim samym stopniu, jak z tego oto miasta pełnego osobliwości i uroku - stwierdził. – „ Legendę mą” muszę pielęgnować – postanowił.
Młodszy aspirant Marek także stał przez dłuższą chwilę w milczeniu nad czymś głęboko się zastanawiając, ale wsiadając do radiowozu, przy wjeździe do ulicy, już wiedział o co chodzi.

-  A więc, ona się Piontek nazywa... tak jak nasza aptekarka, jak Beata ze śródmieścia.  
Należy wywiad przeprowadzić, przepytać, przesłuchać...  Może to krewne?
Do wieczora sprawa musi się wyjaśnić, bo wtedy w dużej sali szkolnej chór wystąpi z koncertem dla ofiarodawców z Niemiec i dla naszych służb ratowniczych. Dobrze by było, żeby i poszukiwana Józefa Piontkowa na uroczystość przybyła.  To dopiero byłaby niespodzianka! Niezwłocznie trzeba mi sprawę wyjaśnić!
*
Kto nie przeżył po latach spotkania z ukochaną osobą, kto nie doznał tej radości, co z miłości i tęsknoty nieukojonej się wywodzi, ten nie wie ile imion ma szczęście. Nie poznała go, bo przecież dzieckiem był, gdy się rozstali. Przyglądała się ze spokojem i uwagą, a kiedy wyjawił kim jest zawołała:

Panie Miłosierny, Tyś mnie wysłuchał! O, Panie Mój!I ręce załamała, tak jak dawniej, jak wówczas gdy coś przeskrobał, gdy bywał nieposłuszny...  Wydała mu się mniejsza i taka drobna, ale oczy, włosy w koczek zaczesane, głos, uśmiech  i gesty pozostały znajome. Rozwarła ramiona i przytuliła z miłością, która w niej nie wygasła, a teraz żarem niespodziewanym wybuchła, aż serce z piersi wyskoczyć chciało.    
-  Nareszcie przyjechałeś! Ufałam, że to kiedyś nastąpi! Pewna byłam, żeś mnie nie zapomniał... Wierzyłam, że świat się zmieni... i ludzie z własnej woli jeździć będą tam i z powrotem; na Zachód wymarzony, a nawet do Lwowa i Tarnopola, do Czech tuż za miedzą i tam, gdzie tylko zechcą...
Opowiadaj! Mów Mikołajku, jakżeś do nas trafił? Czyś doktorem został jak rodzice?
Czyś szczęśliwy? Jak ci się wiedzie? W taki czas przyjechałeś! Panie Miłosierny, o Panie Mój!...  

Beata farmaceutka płakała, aspirant Marek nie krył satysfakcji ze sprawnie wykonanego służbowego obowiązku, ksiądz Andrzej szeptał coś opuściwszy głowę, a licznie zgromadzeni w szkolnej auli...  nie wiedzieli co mówić, zanim nie zabrzmiały brawa spontaniczne, radosne. No bo cóż opowiadać, kiedy życie takie układa historie, że słów brak i tylko zaduma bywa najwłaściwsza?  
*  
Wszystko ma sens i znaczenie, nawet to, co wydaje się sprawą przypadku czy dziwnego zbiegu okoliczności... Beata farmaceutka to przybrana córka Józefy. Jak to się stało?
Po wyjeździe Sommerów, Józia Moczulanka „ po ludziach” szukała pracy. Znalazła ją u miejscowego nauczyciela Kazimierza Piontka. Ponownie nianią została, a nawet i więcej, bo matczyne obowiązki przejąła serce otwierając dla czteroletniej dziewczynki, która matkę wcześnie utraciła.
Obwoziła małą Beatę wózkiem po miasteczku, oprowadzała po łąkach, wianki z rumianków i chabrów jej plotła, o leczniczych właściwościach ziół rozprawiała, historie ciekawe o kresach dalekich snuła, a napotykanych ludzi jak zawsze pytała:  -   Z jakich stron jesteście? Czyż u nas nie cudownie?
Powietrze zdrowe i czyste, słońca pod dostatkiem i latem i zimą, a kwiecie pachnie w gorączki do omdlenia. Jak na dawnych naszych kresach...   Historia krąg zatoczyła nieprawdopobny.
Zdał sobie z tego sprawę, gdy o zmierzchu spacerując ulicami Nysy przytulił z nagła Beatę.
Uświadomił sobie wówczas, że tylu emocji, co w tych trzech ostatnich dniach, nie doznał od dawna.
W zdziwieniu zastygł słysząc słowa:

-   Rankiem odjedziesz, a ja zostanę ze wspomnieniami i tęsknotą, z pustką, którą jedynie opowieści mamy wypełnią. – Nie spodziewał się tego wyznania. Przeraził się nawet, bo wiedział, że nostalgia bywa bolesna i jak choroba przygnębiająca.
-   Przecież zadzwonię, przyjadę wkrótce...Odezwę się, gdy tylko dojadę... Natychmiast zadzwonię. Obiecuję.     

Prawie całą poprzednią noc rozmawiali ze sobą i okazało się, że łączy ich podobieństwo ideałów, osobliwa wrażliwość, zainteresowania z tego samego zawodu płynące i sympatia obopólna z ich zachowań przemawiająca. Zadziwiała go otwartością oraz skromnością. Momentami zdawało mu się, że zna ją od lat i dlatego tak dobrze potrafią się porozumieć.   

–  Teraz u nas nie najładniej, ale jest co zwiedzać, a w ludziach gościnność, serdeczność i wiele wdzięczności. Okolica niezwykła, z bogatą przeszłością. Gdybyś tak jeszcze Wrocław i Opole zobaczył... Przyjedź, nie pożałujesz.... Pokażę ci Kraków pełen zabytków, Wieliczkę , Bochnię i Tarnów uroczy, kameralny. Gdzie zechcesz pojedziemy...
Przystanął. Jej oczy miały blask niezwykły, który wraz z dotykiem ciepłych rąk wywołał w nim dreszcz przyjemny, nieoczekiwany. Objął ją, jakby chciał powiedzieć, że już nie wypuści ze swych ramion, że miłość w nim rozbudziła i wspomnienie tych chwil szczęśliwych, które przed laty w okolicach tych przeżył. Poczuł się jak ów mały chłopiec, który z bijącym sercem czeka na moment, gdy w świetle nocnej lampki Józefka zacznie czytać „Historię żółtej ciżemki”, albo „Kwiat paproci”. Tak jak wówczas nie  przewidywał co się wydarzy, niepokój odbierał mu mowę, ale wiedział, że musi być mężny i spokojny.   Tym razem miał dowieść siły męskich decyzji, czułość troski i opiekuńczość.   Nie broniła się przed pocałunkiem. Ręce zarzuciła mu na szyję w spełnieniu radosnym, jakiego jeszcze w tym momencie się nie spodziewała. Prostota jej zachowania, zawierzenie osobliwe i ufność dodały mu śmiałości i wiary. Odkrył coś, z czego nie zdawał sobie dotąd sprawy; to mianowicie, że siła uczuć przychodzi nagle uskrzydlając człowieka. To czego doznał, było odurzające, błogie, ale i porywające... milsze jeszcze, niż chwile w których rozsmakowywał się sukcesami zawodowymi, życzliwością przyjaciół, urodą kobiet znajomych, a nwet spokojem letnich wieczorów z książką, na tarasie dalekiego domu z widokiem na rzekę.
Nagle, zupełnie inne wartości nabrały mocy i znaczenia. Nie pragnął niczego więcej, tylko tych pocałunków, jej obecności, jej słów pełnych spokoju, spojrzeń łagodnych i bliskości tak pociągającej i zmysłowej.  Uwierzył, że coś znaczącego wydarzyło się w jego życiu.  Zrozumiał, że to początek dopiero tej drogi, co piąć się będzie po zboczach uroczych, niekiedy stromych, wiele niosąc radości, aż zaprowadzi jak ongiś, w dzieciństwie, na szczyt z którego panorama rozległa i piękno wielu rzeczy do końca niepojęte.
TOPAZ       
* Bohaterowie tej historii od 12-tu lat są małżeństwem i na Dolnym Sląsku prowadzą firmę farmaceutyczno-kosmetyczną oraz hotel.

Autorka : Sława Ratajczak

Pewne rzeczy dzieją się w naszym życiu po to, byśmy mogli wrócić na drogę Własnej Legendy.

Paulo Coelho

10 września br. "startuje" dwudzieste, jubileuszowe Światowe Forum Mediów Polonijnych Małopolska - Podkarpacie 2012 "Tarnów- Kraków-Rzeszów-Warszawa".

13 września br. pożegnają się z województwem podkarpackim, 14 września br. dziennikarze polonijni pojadą „czwórką” w przeciwną stronę. W tym dniu odwiedzą Kraków, gdzie spotkają się z prezydentem miasta Jackiem Majchrowskim. Uczestniczyć też będą w konferencji ”Rola sektora
spółdzielczego w rozwoju regionalnym” z udziałem przedstawicieli spółdzielczości polskiej, Krajowej Rady Spółdzielczej, samorządów lokalnych z całej Polski oraz mediów polskich i polonijnych, zorganizowanej z okazji Międzynarodowego Roku Spółdzielczości 2012.

15 września br. dziennikarze poznają osiągnięcia Tarnowskiego Klastra Przemysłowego S.A., zwiedzą dworek państwa Pendereckich w Lusławicach oraz budujące się Europejskie Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego, zaprezentowana im zostanie również Osada Wypoczynku i Zdrowia Modrzewiowe Wzgórze w Faściszowej, zbudowana i prowadzona przez przedsiębiorcę i wielkiego miłośnika i popularyzatora regionu – Zdzisława Jarosza. Wieczorem uczestniczyć będą we Mszy Świętej w tarnowskiej katedrze. 16 września br. udadzą się w stronę stolicy.

Po drodze do Warszawy dziennikarze polonijni odwiedzą gminę Lesznowola, a po południu już uczestniczyć będą w Koncercie Chopinowskim w warszawskich Łazienkach. W ostatnim dniu Forum, 17 września br. o godz.9.30, w Warszawie, dziennikarzy polonijnych czeka bardzo ważne i znaczące spotkanie z Prezydentem RP Bronisławem Komorowskim. Forum towarzyszyć będą różne okolicznościowe wydawnictwa oraz redagowane od dwudziestu lat "Wici Polonijne" - gazeta codzienna ukazująca się tylko i wyłącznie podczas forum. Organizatorem imprezy jest Małopolskie Forum Współpracy z Polonią. Informację o forum zapewnia Biuro Prasowe, organizujące podczas dziennikarskiego spotkania konferencje "zawsze po 22, a nawet dłużej".

Patronat honorowy nad forum dziennikarzy polonijnych sprawują Parlament Europejski, Bogdan Borusewicz, marszałek Senatu RP, Radosław Sikorski, minister spraw zagranicznych, Stanisław Gawłowski, sekretarz stanu w Ministerstwie Środowiska, Bogdan Zdrojewski, minister kultury i dziedzictwa narodowego, Jerzy Miller, wojewoda małopolski, Małgorzata Chomycz, wojewoda podkarpacki, Marek Sowa, marszałek województwa małopolskiego, Mirosław Karapyta, marszałek województwa podkarpackiego, bp Andrzej Jeż, biskup tarnowski, bp Wiesław Lechowicz, delegat Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej.
Fundacja SEMPER POLONIA ogłasza VIII edycję konkursu „Ocalmy od zapomnienia”. Na Wasze prace czekamy do 15 listopada 2012 r. W tym roku chcemy Was zachęcić do opisania relacji swoich rodzin i bliskich z innymi narodami i grupami etnicznymi obecnymi w ich najbliższym otoczeniu. Poprzez konkurs chcielibyśmy się dowiedzieć jaka jest historia tych relacji, jak wpłynęły one na polską mniejszość, czy były długotrwałe w postaci  przyjaźni, miłości, małżeństw, czy raczej incydentalne. Do konkursu dopuszczone zostaną także prace dokumentujące losy wybitnych Polaków – działaczy polonijnych, artystów, sportowców itp.

W poprzednich edycjach otrzymaliśmy blisko 250 prac. Najlepsze z nich prezentujemy na tej stronie. Dzięki wsparciu finansowemu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wybrane prace uczestników z 2005 i 2006 r. zostały opublikowane w dwóch tomach wydawnictwa pt. „Śladami naszego dziedzictwa”.

Prosimy o zapoznanie się z regulaminem konkursu i zapraszamy do uczestnictwa. Na zwycięzców czekają atrakcyjne nagrody.

Informacji o konkursie udziela Piotr Kołodziej

email :Diese E-Mail-Adresse ist vor Spambots geschützt! Zur Anzeige muss JavaScript eingeschaltet sein!

tel.  +48 22 505 66 77

 

Projekt jest współfinansowany ze środków finansowych otrzymanych od Ministerstwa Spraw Zagranicznych w ramach konkursu na realizację zadania "Współpraca z Polonią i Polakami za granicą."

 

„Ocalmy od Zapomnienia – Czy trudno być Polakiem?”


Konkurs Fundacji SEMPER POLONIA
I.    Organizator

Fundacja SEMPER POLONIA ul. Nowy Świat 33, 00 – 029 Warszawa przy wsparciu finansowym udzielonym przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych w ramach konkursu „Współpraca z Polonią
i Polakami za Granicą”.

II.    Cele konkursu

Uczestnicy konkursu w swoich pracach będą opisywali relacje swoich rodzin i bliskich z innymi narodami i grupami etnicznymi obecnymi w ich najbliższym otoczeniu. Poprzez konkurs chcielibyśmy się dowiedzieć jaka jest historia tych relacji, jak wpłynęły one na polską mniejszość, czy były długotrwałe w postaci  przyjaźni, miłości, małżeństw, czy raczej incydentalne. Dzięki rozmowom i wywiadom z członkami rodzin i sąsiadami, uczestnicy konkursu będą starali się odpowiedzieć na pytanie „Czy trudno być Polakiem poza Polską?” oraz opisać czym jest polskość dla ich bliskich i jak trudna była droga do zachowania języka, tradycji i zwyczajów polskich na obczyźnie. Chcemy, by uczestnictwo w konkursie wzmocniło więź Polaków i osób posiadających polskie korzenie z Polską. Do konkursu dopuszczone zostaną także prace dokumentujące losy wybitnych Polaków – działaczy polonijnych, artystów, sportowców itp.

Organizując konkurs liczymy przede wszystkim na:

1.    Zainteresowanie młodzieży polskiego pochodzenia historią własnych rodzin oraz poszerzenie jej wiedzy na ten temat;
2.    Udokumentowanie ciekawych, nierzadko poruszających losów polskich rodzin na emigracji, które są często powiązane z przełomowymi wydarzeniami historycznymi;
3.    Upowszechnienie wiedzy o dorobku i wkładzie Polaków w rozwój dziedzictwa kulturowego innych państw przez dokumentowanie losów wybitnych postaci polskiego pochodzenia – działaczy społecznych, artystów, naukowców, sportowców itp.;
4.    Promowanie dokonań literackich młodzieży polskiego pochodzenia oraz wspieranie młodych talentów.

III.    Warunki uczestnictwa

1.    Do udziału w konkursie pragniemy zaprosić młodzież polskiego pochodzenia zamieszkałą poza granicami Polski, zainteresowaną tematyką konkursu w przedziale wiekowym od 16 do 30 lat włącznie.
2.    Prace konkursowe należy przesyłać w terminie do 15 listopada 2012 r. (decyduje data wpływu pracy do Fundacji) na adres Fundacji (z dopiskiem „KONKURS: Ocalmy od Zapomnienia – Czy trudno być Polakiem?).
3.    Uczestnik konkursu zobowiązany jest do przesłania:
•    wydruku tekstu pracy w języku polskim (praca powinna liczyć od 4 do 10 stron wydruku komputerowego lub maszynopisu: czcionka Time New Roman 12, interlinia pojedyncza );
•    elektronicznej wersji pracy (płyta CD)
•    dokumentacji fotograficznej wraz z opisem, który powinien zawierać informacje
o miejscu, obiekcie lub osobie prezentowanej na zdjęciu, datę i miejsce wykonania zdjęcia oraz imię i nazwisko autora;
•    podpisanego oświadczenia dotyczącego praw autorskich (wzór do pobrania na stronie);
•    krótkiej informacji o uczestniku konkursu – imię, nazwisko, data urodzenia, dokładny adres, numer telefonu wraz z kierunkowym, adres mailowy;
•    wykazu źródeł wykorzystanych informacji (tylko w przypadku, gdy korzystano z nich przy przygotowywaniu pracy).

Warunkiem koniecznym jest przesłanie wydruku pracy oraz jej wersji elektronicznej (płyta CD).
4.    Forma literacka pracy jest dowolna.
5.    Nadesłane prace, opracowania i fotografie, przechodzą na własność Fundacji, która ma prawo do nieodpłatnego ich wykorzystania na wybranych przez siebie polach eksploatacji w nieograniczonym zakresie.

IV.    Ocena prac

1.    Do udziału w pracach jury zaproszeni zostaną przedstawiciele Senatu RP, Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, TV Polonia, Polskiego Radia dla Zagranicy, Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz Fundacji SEMPER POLONIA.
2.    Przy ocenie pracy jury będzie brało pod uwagę:
•    ogólną wiedzę z zakresu kultury i historii Polski oraz umiejętność jej wykorzystania w pracy;
•    samodzielność i umiejętność analizy tematu;
•    walory literackie pracy, język i ogólny styl tekstu;
•    rodzaj i zakresu wykorzystanych źródeł.
3.    Jury przyzna następujące nagrody:
•    I nagroda     – laptop;
•    II nagroda      – cyfrowy aparat fotograficzny;
•    III nagroda      – cyfrowy aparat fotograficzny;
•    IV – V         – cyfrowy aparat fotograficzny;
•    VI – X          – albumy, książki.
4.    Dodatkowe nagrody mogą ufundować instytucje, których reprezentanci zasiadają w jury oraz inne instytucje bądź osoby prywatne zainteresowane wsparciem idei konkursu.
5.    Wyniki konkursu zostaną ogłoszone do dnia 10 grudnia 2012 r. na stronie internetowej Fundacji.

V.    Postanowienia końcowe

1.    W konkursie mogą brać udział osoby, które były uczestnikami lub laureatami poprzednich edycji tego konkursu.
2.    Wzięcie udziału w konkursie jest równoznaczne ze zgodą na opublikowanie danych osobowych uczestnika – imienia i nazwiska, adresu zamieszkania oraz nazwy szkoły lub uczelni w przypadku uczniów i studentów.
3.    Udział w konkursie oznacza zgodę na stosowanie się do wszystkich postanowień tego regulaminu.
4.    Fundacja zastrzega sobie prawo umieszczenia najciekawszych prac w publikacji „Śladami naszego dziedzictwa”, dokumentującej konkurs „Ocalmy od zapomnienia”, oraz na portalu Iuvenum Polonia.
5.    Fundacja zastrzega sobie prawo zmian regulaminu w kolejnych edycjach konkursu.

To legendarny hit Broadway'u, a jego autor jest jedynym żyjącym pisarzem, który ma na Broadway'u teatr swego imienia. Jest także najczęściej grywanym komediopisarzem amerykańskim na świecie, przy czym niemal wszystkie jego sztuki zostały przeniesione na ekran również w kinie cieszą się zawrotnym powodzeniem.

Nie inaczej było z filmową wersją "Dziwnej pary", w której wystąpili Jack Lemmon i Walter Mathau. W Teatrze SAVOY zobaczą Państwo nasz rodzimy, wspaniały duet komediowy - Artura Barcisia i Cezarego Żaka, którzy wydają się tak różni, jak różni są bohaterowie "Dziwnej pary". A są to kochający uroki życia dziennikarz sportowy, racjonalista i niepoprawny bałaganiarz - co w końcu doprowadza do rozstania żoną - imieniem Oskar i jego żywe zaprzeczenie, domator, pedant, hipochondryk i histeryk Feliks, którzy spotykają się na cotygodniowych partiach pokera. Kiedy małżeństwo Feliksa również się rozpada, Oskar w trosce o jego los proponuje mu, żeby się do niego wprowadził. To, co z tego wynika, zderzenie dwóch krańcowo odmiennych charakterów, jest tak zabawne, dowcipne i ciepłe, że skłoniło Dudka Dziewońskiego jednego z naszych najznakomitszych artystów kabaretowych i znawcę lekkiego repertuaru do stwierdzenia: "Neil Simon wie o komedii wszystko!".
Dobrej zabawy!
Obsada: Artur Barciś, Cezary Żak, Viola Arlak, Piotr Skarga, Witold Wieliński, Wojciech Wysocki, Katarzyna Żak

 

Festiwal Wina Rheingau odbędzie się w Wiesbaden w dniach 10-19 sierpnia 2012r.

Rheingau Wine Festival to największy festiwal wina na świecie. Festiwal odbywa się od 30 lat, corocznie odwiedza go pół miliona miłośników dobrych win, dla których wystawcy przygotowują 260 tysięcy butelek wina. W tym roku swoje wyroby przestawi 130 winnic niemieckich oraz – jako gość honorowy, Winnica Adoria z Zachowic koło Wrocławia.

Otwarcie imprezy będzie miało miejsce 10 sierpnia 2012r. na Rynku Miejskim w Wiesbaden o godz. 15.00. W czasie trwania festiwalu stoiska będą otwarte w godzinach od 11.00 do 23.00.

plakat polregionale 2012Mit großen Schritten rückt das Musikfestival „Polregionale 2012“, das sich bereits seit 2007 einer wachsenden Popularität erfreut, näher! Es wird sowohl die polnische musikalische Kultur präsentiert als auch das sehr kreative Treffen von polnischen und deutschen Musikwelten gefeiert.

Das Festival startet das erste Mal mit dem Wettbewerb der jungen Talente. Ab 17 Uhr erscheinen auf der Bühne populäre Musiker aus Nordrhein-Westfallen. Die Chansonsängerin Jola Wolters tritt mit ihrer Band Rock & Soul auf. Sie bezaubert mit stimmungsvollen, einzigmaligen Interpretationen aus dem Repertoire des internationalen Chanson. Benrose steht für das Klassik und Jazz spielende Musikerduo Benedikt und Rosa Frackiewicz. Meisterhaftes Klarinetten- und Saxofonspiel von Benedikt sorgen für den Rahmen, in dem Rosa mit ihrer sagenhaften Stimme Emotionen mit dem Publikum teilt. Die polnisch - deutsche Gruppe Margaux und die Banditen pflegen eklektische Klänge, denen die Stimme und das Charisma der Sängerin Margaux Kier lyrische und schauspielerische Akzente vergeben. 

Der „Polish Jazz“ wird durch herausragende Jazzmusiker vertreten: das Cesarius Gadzina Quartet mit dem bekannten Saxofonisten Cesarius Gadzina aus Brüssel und die polnisch-deutsche Jazzgruppe „The Blair Witch Project", die gerne mit verschiedenen Musikgenren, wie Blues, Boogie und Funk experimentiert.  

Der Abend wird mit dem Auftritt von Justyna Steczkowska gekrönt, ein polnischer Star mit unvergesslicher Stimme und charismatischer Persönlichkeit!  Große Musikerlebnisse erwarten Sie! Wir laden Sie herzlich ein! 

„Polregionale“ am 8. September um 15.00 Uhr in Würselen, im Amphitheater Burg Wilhelmstein

Szanowni Państwo, Kochana Polonio!

Pamiętajcie, że strona Polonia Viva powstała z myślą o Was, o Polonii, i to Wy jesteście adresatami wszystkich naszych tekstów. Dlatego nie wahajcie się i przysyłajcie nam Wasze artykuły, informacje o różnego rodzaju imprezach i wydarzeniach związanych z życiem Polonii! To co ważne jest dla Was, może zainteresować również innych.

Wasze artykuły, informacje oraz inne treści, którymi chcielibyście się podzielić z Polonią, prosimy kierować na adres: 

      Diese E-Mail-Adresse ist vor Spambots geschützt! Zur Anzeige muss JavaScript eingeschaltet sein! 

Redakcja zastrzega sobie prawo do korekty nadesłanych tekstów oraz do decydowania o publikacji.

Każdy z nas w dzieciństwie miał jakieś szalone plany dotyczące przyszłego życia zawodowego. Ciekawe ilu z nas przyszło do głowy by na plecach nosić… grill? Na pytania o aspekt fizyczny pracy na ulicach Aachen, ludzi i wątki seksualne, odpowiedział Serhan Sancaktar - grillworker.

Polonia Viva: Czy jest pan Niemcem?
Serhan Sancaktar: Tutaj się urodziłem i wychowałem, ale moi rodzice pochodzą z Turcji.

Czy może Pan jakoś nazwać swoje zajęcie?
W Berlinie określa się to mianem „Grillworker”, a w Aachen po prostu „kiełbasiarz”.

Jak zrodził się pomysł na taki biznes?
To było dziesięć lat temu. Pracowałem wtedy w biurze. Z zawodu jestem handlowcem. Potem 4 miesiące byłem bezrobotny. Na ogół jestem bardzo aktywnym człowiekiem, więc musiałem znaleźć sobie jakieś zajęcie. Pomysł na ten biznes pochodzi od moich przyjaciół, nie jest mój. Ja przywiozłem go tylko ze sobą do Aachen.

Czy ma Pan nad sobą jakiegoś szefa?
Sam jestem sobie szefem, ale niestety jestem zmuszony do odprowadzania podatku od patentu. Kilkakrotnie próbowałem zmienić tę umowę, ale nie jest to proste, ponieważ jest ona skonstruowana  w dość specyficzny sposób.

Czy ta praca daje Panu finansową satysfakcję?
Szczerze mówiąc ten rok jest gorszy od poprzedniego.  To wszystko po części za sprawą władz miasta, które niczego nie ułatwiają. Jak wiemy, Aachen leży na granicy z Belgią i Holandią, i w związku z tym musi być konkurencyjne, szczególnie wobec takich miast jak Maastricht, które przewyższa Aachen pod względem turystycznym. Dlatego nasze miasto musi cały czas dbać o każdy, nawet najmniejszy szczegół. Tymczasem centrum Aachen jest strefą raczej zamkniętą na turystów, ponieważ nie jest ono w stanie zapewnić odpowiedniej liczby miejsc parkingowych. Turyści z Holandii i Belgii parkują gdziekolwiek, ponieważ parkingi są albo przepełnione, albo po prostu zamknięte, i co za tym idzie, płacą potem horrendalne mandaty.

Jak długo pracuje Pan w ciągu dnia?
Pracuję około 70 godzin tygodniowo. Przed pracą muszę jeszcze zadbać o świeży towar, a po skończonym dniu, umyć maszynę. Zajmuje mi to w sumie około 10 godzin dziennie.

Jak długo organizm człowieka jest w stanie znieść taki wysiłek fizyczny?
W pierwszym roku potrafiłem wytrzymać jedynie 2,5 godziny dziennie. Teraz wygląda to już inaczej. Rekord to 16 godzin dziennie. Szczerze mówiąc, jeśli chodzi o wysiłek fizyczny, to problemem nie są plecy, ale nogi. Ja na szczęście, z zamiłowania jestem sportowcem. W młodości byłem piłkarzem, dlatego moje nogi potrafią znieść wiele.

Czy jest ktoś, kto pomaga Panu w prowadzeniu tego interesu?
Owszem. Jest jedna dziewczyna, która codziennie przynosi mi kawę, czasem podrzuca kiełbaski, kiedy mi ich zabraknie. Tylko w ramach przysługi. Daje jej za to małe kieszonkowe, na papierosy.

Czy ma Pan stałych klientów?
Tak. Przychodzą do mnie zarówno stali klienci, jak również i ci, którzy w przerwie między robieniem zakupów, tu w Aachen, wpadają do mnie na kiełbaskę. Stali klienci to najczęściej właściciele i pracownicy pobliskich banków, aptek i innych przedsiębiorstw. Często ci ludzie mają w swoich firmach kantynę, ale wybierają moje hot-dogi, ponieważ chcą zaczerpnąć przez chwilę świeżego powietrza, i co najważniejsze, chcą porozmawiać, tak po prostu pogadać, na przykład, o wczorajszym meczu piłki nożnej. Dlatego zawód, określany mianem „grillworkera”, to nie tylko sprzedawca kiełbasek, to dużo więcej. W tym biznesie chodzi nie tyle o samą kiełbaskę, czy hot-doga, którego jakość jest naprawdę w porządku, ale o kontakt z drugim człowiekiem, który przyjmuje zarówno rolę słuchacza, jak również podejmuje dialog ze swoim klientem. Kiełbaska jest tylko produktem pobocznym, wspomagającym cały ten proces.

Czy jest Pan zadowolony ze swojej pracy?
Oczywiście. Sam jestem człowiekiem pozytywnie myślącym, otwartym i kocham ludzi. Charakter odziedziczyłem po swoim ojcu, który przez 25 lat prowadził tu, w Niemczech, bar. I tak jak on, nigdy nie oceniam człowieka po jego wyglądzie czy ubiorze. Najważniejszą rzeczą, jaka się dla mnie liczy, jest sam człowiek i to jaki on jest. Kocham swoją pracę przede wszystkim ze względu na ludzi, którzy zostawiają na długo uśmiech na mojej twarzy. Są również ciężkie chwile, ponieważ zdarzają się też trudni klienci. Czasami nawet moja praca bywa niebezpieczna, ponieważ ludzie obrzucają mnie wyzwiskami i obelgami, chociaż w ogóle nie znam ich a oni mnie.

Czy mógłby Pan opowiedzieć jakąś zabawną historię ze swojego dnia powszedniego?
Wszystkie, które przychodzą mi na myśl, to anegdoty z kobietami w roli głównej. W ogóle wydaje mi się że zawód grillworkera ma trochę wydźwięk seksualny. Kobiety, moje klientki, postrzegają mnie często jako obiekt niesamowicie seksualny. Pytania typu: „Co Pan kiełbasiarz robi po pracy?”, „Jak spędza swój czas wolny?” są niezwykle częste. W tej chwili przychodzi mi do głowy historia z pewną Holenderką. Do końca uparcie tkwiłem przy swoim, że wkręcają mnie w program „Ukryta Kamera”. Otóż pewnego dnia na ulicy, niedaleko mojego kramu, pojawiła się przepiękna istota, figura - niesamowita, wygląd – Mona Lisa, ubiór - dość głęboko wykrojony dekolt. Nie spuszczałem z niej oczu, gdy nagle okazało się, że podąża w moim kierunku, z dzieckiem w wózku. Zamówiła dla swojego synka kiełbaskę z ketchupem, chłopiec zarządał jednak carry. Nie miałem go, więc wywiązała się lekka histeria. I w tym momencie ta niesamowita Mona Lisa, schylając się, odkryła całą zawartość swojego dekoltu, a żeby tego było mało, ostentacyjnie, patrząc na mnie, zaczęła oblizywać ociekający z kiełbaski ketchup. Można wyobrazić sobie mój wyraz twarzy. Zdążyłem wymamrotać tylko: „Miłego dnia” i ruszyłem na poszukiwanie ukrytej kamery, ale bezskutecznie.

I tak na koniec. Jakie ma Pan plany na przyszłość?
Prywatnie, chciałbym mieć dużo dzieci, bo kocham je i one mnie też, i nie mam już za wiele czasu, bo nie chciałbym być dla moich dzieci dziadkiem

Rozmawiały: Karina Dzwonek, Aleksandra Kolasińska


Jeder von euch hat schon in seiner Kindheit von interessanten Berufen geträumt und hatte verrückte Pläne für die Zukunft. Hat aber jemand an dem Geschäft gedacht, das man auf dem Rücken trägt? Heute sprechen wir mit Herrn Serhan Sancaktar – Grillworker, über seine ungewöhnliche Arbeit auf der Straße.

Polregio: Sind Sie Deutscher?
Serhan Sancaktar: Ich bin hier geboren und aufgewachsen, aber meine Eltern stammen aus der Türkei.

Könnten Sie diesen von Ihnen ausgeübten Beruf nennen?
In Berlin nennt man ihn Grillworker, in Aachen Würstchenmann.

Wie sind Sie auf die Idee gekommen, dieses Geschäft zu gründen?
Das war vor zehn Jahren. Ich war gelernter Gross - und Aussenhandelskaufmann und ich war im Büro tätig. Dann war ich vier Monate lang arbeitslos. Ich war ein sehr aktiver Mensch. Ich wollte arbeiten. Die Idee kam von meinen Freunden. Das ist aber nicht meine Idee. Ich habe sie nur nach Aachen gebracht.

Ist das Ihr eigenes Geschäft? Arbeiten Sie für sich selbst?
Ja, aber ich muss an den Patentinhaber Patentgebühren zahlen.Ich habe mehrmals probiert, diesen Vertrag zu ändern aber es ist nicht so einfach, weil dieser schlaue Mann alles patentiert hat.

Ist die Bezahlung für Sie ausreichend?
Dieses Jahr ist schlechter als letztes Jahr . Das alles ist mit der Stadtplanung verbunden.
Aachen ist die Stadt,  die an der Grenze zu Holland und Belgien liegt und wir müssen konkurenzfähig sein. Maastrich hat Aachen inzwischen einkaufstechnisch überholt.  Zudem hat die Stadt Aachen zu wenig Parkplätze. Die Leute sind sehr gestresst, weil sie keine Parkplätzte haben. Wir profiteren von Holland und Belgien und die Holländer von den Deutschen. Die Holländer kommen nach Aachen und dann haben sie keinen Parkplatz, weil entweder der Parkplatz voll oder zu ist. Sie parken irgendwo anders und müssen dann eine hohe Strafe bezahlen, die natürlich viel zu teuer ist.

Wie lange arbeiten Sie pro Tag?
Ungefähr 70 Stunden pro Woche. Vor dem Arbeitstag muss ich noch frische Einkäufe machen und nach der Arbeit muss ich noch die Maschine putzen, insgesamt ca 10 Stunden pro Tag.

Wie lange kann der menschliche Körper so eine physische Belastung aushalten?
Im ersten Jahr konnte ich nur zweinhalb Stunden aushalten. Mein Rekord ist 16 Stunden am Tag. Das Problem ist nicht der Rücken, sondern die Beine. Zum Glück, habe ich als Teenager sehr stark Sport getrieben, deswegen kann jetzt mein Körper viel aushalten.

Hilft ihnen jemand bei diesem Geschäft?
Es gibt ein liebes Mädchen, das mal einen Kaffee zubereitet oder neue Würstchen bringt, aber sie ist nicht meine Angestellte. Das ist aber nur eine halbe Stunde täglich. Sie bekommt einfach Zigarettengeld.

Haben Sie nur Stammkunden?
Ich habe sowohl Stammkunden als auch Leute, die unterwegs bei mir kaufen. Das sind meistens Leute, die in Aachen einkaufen. Die Stammkunden sind die, die hier in der Nähe in der Bank oder in der Apotheke arbeiten und bei mir kaufen. Die Wurst ist nur ein Nebenprodukt. Die Leute kommen, um zu quatschen. Das Produkt ist natürlich in Ordnung, aber es geht um etwas Anderes. Häufig kommen Geschäftsleute, obwohl sie eigene Kantinen in ihrem Betrieb haben; sie wollen einfach an die frische Luft und ein bisschen quatschen.

Sind sie zufrieden mit dieser Arbeit?
Ich brauche sie. Ich liebe die Menschen und ich bin ein positiver Mensch. Mein Vater hat 25 Jahre in Deutschland eine Kneipe geführt. Der Charakter vom Papa ist nicht weit weg.  Ich respektiere jeden Menschen egal, ob er gut oder schlecht angezogen ist. Die Menschen bringen mich jeden Tag zum Lachen, deswegen ist die Arbeit ok. Für mich ist die Art und Weise der Menschen wichtig.

Könnten Sie etwas Witziges aus Ihrem Alltag erzählen?
An sehr viele Geschichten errinere ich mich mit Frauen in der Hauptrolle. Ich habe immer den Eindruck, dass für die Frauen in diesem Beruf etwas Sexistisches liegt. Ich habe gedacht, dass da eine versteckte Kamera irgendwo ist. Einmal traf ich eine hübsche Frau mit tiefem Dekolte. Gutes Aussehen; super Figur, Holländerin, Auftreten wie Mona Lisa. Sie ist zu mir mit einem Kinderwagen gekommen. Sie wollte Würstchen mit Ketchup für ihr Kind. Das Kind hat begonnen zu schreien: “Das ist kein Curry, das ist Ketchup. Ich will das nicht”. In dem Moment ist die Wurst runtergefallen und die Brust aus dem Dekolte gerutscht. Dann hat sie vom Würstchen Ketchup mit der Zunge abgeleckt. Ich habe nur „schönen Tag“ gesagt und die versteckte Kamera gesucht.

Welche Pläne haben sie für die Zukunft?
Privat möchte ich viele Kinder haben. Ich bin der Onkel der Nation. Ich liebe Kinder. Ich möchte nicht Opa für meine Kinder sein.

Geführt von: Karina Dzwonek, Aleksandra Kolasinska

W budowaniu stosunków polsko - niemieckich dostrzega się polityczną siłę w moralności i wartościach chrześcijańskich zarówno niemieckiego, jak i polskiego kościoła. W przeszłości dokonano wiele znaków pojednania na najwyższych szczeblach, jak Helmut Kohl obejmujący Tadeusza Mazowieckiego na znak pokoju na mszy św. w Krzyżowej czy uklękniecie Willy Brandta przed pomnikiem Warszawskiego Getta. Tym razem moment przekazania z niemieckich  „kamieni pamięci” do budowanego Centrum Pamięci w Oświęcimiu stanowi przykład oddolnego zaangażowania się zarówno kościoła, jak i zwykłych obywateli niemieckich.
W dniu 15 czerwca w symbolicznym miejscu pamięci przy Gedaechnis Kirche Berlin na ręce byłego Prezydenta Oświęcimia Janusza Marszałka – nota bene inicjatora fundacji „Bliżej człowieka”- odbył się akt wręczenia fragmentu kamienia pochodzącego z ruin zniszczonej fasady wieży kościoła Kaiser Wilhelm Kirche  na którym widnieje napis „Vater vergib” oraz z Berliner Dom z napisem „PAX”.
Uroczystość miała podniosły i emocjonalny charakter, w której uczestniczyła w większości młodzież mająca za sobą odwiedziny hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Wspomnienia młodzieży z odbytej wycieczki wywołały tak silne przeżycia, że jedna z uczestniczek zemdlała, a głos księdza Martina Germera załamał się w momencie odczytywania listu byłego więźnia KZ dr. Janusza Młynarskiego. Była wspólna modlitwa o pokój i przebaczenie, a nastrój uroczystości podniósł towarzyszący chór dziecięcy „Cantores minores” ze szkoły Ewangelickiej dzielnicy Charlottenburg pod kierunkiem Gerharda Oppelt.
Końcowym aktem było przekazanie zabytkowego kamienia pamięci byłemu Prezydentowi Oświęcimia Janusza Marszałka, który ma symbolizować znak pokoju i pojednania  pomiędzy polskimi i niemieckimi narodami.  W uroczystości udział wzięli; ksiądz Martin Germer z Ewangelische Kaiser – Wilhelm- Gedeachnis Kirche, prepozyt Ewangelickiego kościoła Brandeburgii– Friederike v. Kirschbach. 

Krystyna Koziewicz - Berlin

Kochani, w niedziele 8 stycznia po raz ósmy spotkamy sie w restauracji Gdanskiej w Oberhausen (Altmarkt 3), na finale Wielkiej Orkiestry Swiatecznej Pomocy. Pomozmy ratować zycie wczesniakow.

Zbiorce towarzyszyc bedzie bardzo bogaty program artystyczny, kazdy znajdzie w nim cos dla siebie. Szczegoly na zalaczonym plakacie oraz na stronie www.wosp-oberhausen.de.

UWAGA FANI Piłki nożnej!! W tym roku licytujemy m.in. koszulki i gadzety przekazane i podpisane przez Lukasza Podolskiego i Tomasza Waldocha.

Oprocz tego licytacje obrazow i tradycyjny Flohmarkt.

Gramy, tanczymy i bawimy sie od godz. 15:00 do 23:00.

PS. Zbieramy rowniez rzeczy na Flohmarkt. Przyjmujemy wszystko (ksiazki, porcelane, zabawki, ubrania itp). Rzeczy przywiezc najlepiej w dniu imprezy.

Calkowity dochod z imprezy przekazany zostanie do Sztabu Wielkiej Orkiestry Swiatecznej Pomocy w Warszawie.

Nie moze nas tam zabraknac!! Siema!!

Kolejny raz zorganizowaliśmy sztab WOŚP w Hamburgu. Ósmego stycznia w klubie Grosse Freiheit 36 na St. Pauli będziemy pomagać chorym dzieciom i znakomicie się bawić. Temat brzmi - Zdrowa mama, zdrowy wcześniak, zdrowe dziecko!

Podczas XX Finału zbieramy na zakup najnowocześniejszych urządzeń dla ratowania życia wcześniaków oraz pomp insulinowych dla kobiet ciężarnych z cukrzycą. Już od rana nasi wolontariusze zaczną gromadzić się pod polskimi kościołami. Od godziny 14:00 zapraszamy wszystkich gości do klubu, bo 30 minut później zaczynamy! Tradycyjnie zobaczymy znamienitych gości z Polski. Przywitają Państwa i poprowadzą całą galę: aktorka, znana między innymi z seriali „Na Wspólnej” oraz „Hela w opałach”, Anna Guzik oraz aktor Robert Kowalewski, który już od dwóch lat wspiera Orkiestrę. O 14.50 na scenie pojawią się dzieci z Rhytm & Dance Tanzstudio. Po nich dużą dawkę śmiechu zapewni, szczególnie dla najmłodszych gości, komik o tajemniczym pseudonimie Mr. Jack. O 15.35  rozbrzmiewać zaczną rytmy muzyki funky, będzie to grupa Pauka, w składzie: Łukasz Brede (git.), Chrystian Borowski (git.), Mariusz Brede (dr.), Sławomir Gurski (bass), Gosia Gajdziewska (trąbka). Niemiecko-polski band powstał w 2008 roku. Bardzo żywiołowe wibracje, nie pozostawiają słuchaczy obojętnymi, a pozytywny przekaz płynący z tekstów wywołuje przypływ solidnej porcji energii i dobrego humoru. Publiczność zawsze kołysze się w rytm muzyki, często tańczy. Tą gorącą atmosferę podtrzyma 22. letnia wokalistka Annett Perka. Anett ukończyła wymarzoną szkołę „Stage School“ w Hamburgu, po której została absolwentką kierunku musical, śpiew i taniec. W czasie studiów była również członkiem grupy tanecznej „On Stage“. W swojej karierze ma za sobą wiele występów, także musicale: "Mandy in Love", „In Dreams” i inne. Pojawia się jako tancerka. Brała udział w słuchowiskach radiowych, reklamach telewizyjnych. Ostatnio rozpoczęła karierę jako dublerka znanej niemieckiej piosenkarki Heleny Fischer. 0 16:40 zaśpiewa jedna z gwiazd polskiej estrady – Gabriel Fleszar. Artysta zadebiutował w 1999 roku piosenką „Kroplą deszczu”, która stała się przebojem. Ma na swoim koncie trzy albumy: „Niespokojny”, „Niespokojny 2” oraz „Pełnia”. Na każdej płycie można znaleźć hity wylansowane w polskich mediach: „Kroplą deszczu”, „Bilet do nieba”, „Niespokojny”, „Gdzie jesteś dziś”, „Kto panem, kto sługą”. Rozśpiewani przystąpimy do licytacji. Co będzie rarytasem tegorocznej aukcji? Dowiecie się na miejscu. O 18:00 przedstawimy naszych sponsorów, a pół godziny później wystąpi gwiazda wieczoru, popularna od lat, polska formacja Lombard w składzie: Marta Cugier, Grzegorz Stróżniak, Daniel Gola Patalas, Michał Kwapisz GUMA, Mirek Kamiński. Zespół istnieje już od 1981 roku, mimo różnych personalnych zawirowań, jest w doskonałej formie. Fani i muzycy mogą świętować 30-lecie istnienia grupy. Przeboje Lombardu zna każdy, nawet jeśli nie interesuje się polską muzyką rozrywkową. Na koniec, o 20:10, pozostawiamy muzyczną niespodziankę... Liczymy na Państwa hojność i liczne przybycie, bo już poprzez samo uczestnictwo w gali stajemy się jej sponsorami, dzięki biletom. A można je nabywać już od początku grudnia we wszystkich punktach sprzedaży gazety "rynek".

XX Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy
08.01.2012, godz. 14:00
klub Grosse Freiheit 36
22767 Hamburg (St. Pauli)

BĄDŹCIE Z NAMI!
Redakcja

Parlament Europejski, Komisja Europejska i Polska Prezydencja w Radzie UE zapraszają na Forum Jednolitego Rynku (SIMFO), które odbędzie się w dniach 2-4 października w Krakowie.

SIMFO jest imprezą będąca wspólną inicjatywą Parlamentu Europejskiego, Komisji Europejskiej i Polskiej Prezydencji, która ma zapoczątkować tradycję dorocznych spotkań podmiotów korzystających ze swobód rynku wewnętrznego i zaangażowanych w jego tworzenie: konsumentów, przedsiębiorców, organizacji pozarządowych a także przedstawicieli administracji krajowej i unijnej. Udział w Forum jest bezpłatny i otwarty dla wszystkich zainteresowanych. Rejestracji na Forum można dokonać na stronie Komisji Europejskiej, https://simfo2011.regware.be/internal_market/top_layer/

Dokładny program i dodatkowe informacje znajdą Państwo na stronie SIMFO: http://ec.europa.eu/internal_market/top_layer/single_market_forum_pl.htm

 

0000-00-00  
Item Title of Your event

Newsletter

 

 

 

  Zeitschrifft der POLONIA

 

 

 

Wir verwenden Cookies für die Funktionen auf unserer Website und um die Erfahrung unserer Nutzer zu verbessern.
Weitere Informationen